Сураи Аль-Инфитар — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «فُجِّرَتْ»: аз решаи «ف-ج-ر» аст, маънои таркидан, кушода шудан ва ба ҳам пайваст шудани обҳоро дорад. Дар ин ҷо маънои он аст, ки баҳрҳо шикофта мешаванд ва обҳояшон ба ҳам мепайвандад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло яке аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёматро баён мекунад. Вақте ки қиёмат мешавад, баҳрҳо — ки имрӯз ҳар кадоме ҷудо ва бо сарҳадҳои табиӣ аз ҳам ҷудо ҳастанд — таркида, деворҳои байни онҳо нест мешаванд ва обҳояшон ба ҳам омехта мегарданд. Баҳри ширин ва баҳри шӯр ба як баҳри ягона табдил меёбанд. Ин ҳодиса нишонаи он аст, ки низоми тамоми олам вайрон шуда, қонунҳои табиии Худованд, ки то он рӯз амал мекарданд, дигар иҷро намешаванд. Ҳамин тавр, ҳама чизе, ки инсон дар дунё дида буд, тағйир меёбад ва одамӣ ба ҳақиқати рӯзи охират бовар мекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дунёи мо ҳамешаву ҷовидонӣ нест; ҳама чиз дар дасти Аллоҳ аст ва рӯзе фармон мерасад, ки ин низом ба охир мерасад.

— Вақте баҳрҳо, ки ин қадар бузург ва пурзӯр ҳастанд, метавонанд тағйир ёбанд, пас инсон бояд биандешад, ки худ то чӣ андоза нисбат ба қудрати Худо ночиз аст.

— Ин оят моро ба сӯи имон ва амали нек ҳидоят мекунад, то ки дар он рӯзи бузург наҷот ёбем.

— Қуръон бо чунин тасвирҳои равшан ва таъсирбахш дили инсонро бедор мекунад ва ба ӯ ёдовар мешавад, ки ҳаёти охират ҳақ аст ва бояд барои он омода бошад.