Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• الأَرَائِكِ: ҷамъи «арика», ки маънои курсиҳо ё тахтҳои ороста дар боғҳои биҳиштро дорад.
• يَنظُرُونَ: нигоҳ мекунанд, тамошо мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло ҳолати мӯъминонро дар биҳишт тасвир мекунад, ки онҳо бар тахтҳои ороста ва курсиҳои зебои биҳиштӣ нишаста, ба неъматҳои бузурге, ки Аллоҳ барояшон омода кардааст, тамошо мекунанд. Онҳо ба каромот ва иззате, ки Худованд ба онҳо ато кардааст, нигоҳ мекунанд ва аз ҳама бузургтарини ин неъматҳо дидани чеҳраи мубораки Парвардигор аст. Ин оят дар заминаи оятҳои пешина омадааст, ки ҳолати кофиронро дар дӯзах тасвир мекард, ва акнун мӯъминон аз болои тахтҳои худ ба онҳо дар оташ нигоҳ мекунанд ва ин барои онҳо боз ҳам зиёдтар хурсандӣ ва шукргузорӣ меорад. Ин ҷазои мӯъминон аст ба муқобили он аъмоли некӯе, ки дар дунё анҷом медоданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки сабри онҳо дар дунё ва итоати онҳо ба Аллоҳ бенатиҷа нахоҳад монд ва дар охират ба неъматҳои бузург ва ҷовидонӣ хоҳанд расид.
• Нишон медиҳад, ки дар биҳишт на танҳо неъматҳои ҷисмонӣ, балки неъматҳои рӯҳонӣ низ ҳастанд, ки бузургтарини онҳо дидани чеҳраи Аллоҳ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба амалҳои некӯ саъй кунем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, то сазовори ин неъматҳои бузург гардем.
• Инчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адолати Аллоҳ комил аст: ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо мегирад ва мӯъминон дар охират бар кофирон пирӯз ва сарфароз хоҳанд буд.