Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ثُوِّبَ»: аз решаи «ث-و-ب» гирифта шуда, маънои «ҷазо дода шудан» ва «подош гирифтан»-ро дорад. Дар ин ҷо мақсад ҷазои амалҳои бад аст.

— «الْكُفَّارُ»: ҷамъи «кофир», яъне онҳое, ки ҳақро инкор карданд ва ба Худо ва рӯзи қиёмат имон наоварданд.

— «مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ»: он чизе ки онҳо дар дунё мекунанду ба он одат карда буданд, аз куфру зулму масхара.

1. Тафсири оят:

Ин ояти охири сураи «Ал-Мутаффифин» аст ва Худованди мутаъол дар он сарнавишти кофиронро баён мекунад. Дар оятҳои пеш аз ин зикр шудааст, ки муъминон дар биҳишт дар ҷойҳои олӣ нишаста, ба неъматҳои Худо ва ба чеҳраи мубораки Ӯ менигаранд ва аз ин неъмати бузург шодмон мешаванд. Он гоҳ Худо мепурсад: оё кофирон ба сазои он амалҳое, ки дар дунё мекарданд, расиданд? Яъне оё онҳо ба ҷазои куфру инкор, масхара кардан бо муъминон ва гуноҳҳои худ гирифтор шуданд?

Ҷавоби ин савол равшан аст: бале, онҳо ба ҷазои комили худ расиданд. Ҳамон тавре ки дар дунё муъминонро таҳқир мекарданд ва ба онҳо механдиданд, имрӯз дар охират муъминон ба онҳо менигаранд ва онҳо дар азобу хорӣ қарор доранд. Кофирон ба ҷазои амалҳои бади худ — ки аз куфр, кибр, зулм ва истиҳзо иборат буд — гирифтор шуданд ва ҳеҷ як амали бади онҳо беподош намонд. Ин оят тасдиқи адолати Худованд аст, ки ҳеҷ касро беҳисоб намегузорад ва ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо ё подош мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Адолати Худованд комил аст: ҳеҷ амале, хуб ё бад, беподош намемонад. Ин ба муъмин оромиш медиҳад, ки зулму таҳқири дунё беҷавоб намемонад.

— Оқибати нек барои муъминон аст: онҳое, ки дар дунё сабр мекунанд ва ба Худо имон меоранд, дар охират ба неъматҳои бузург ва ба дидори Худо мушарраф мешаванд.

— Кофирон ва золимон ба ҷазои худ мерасанд: ин оят ҳушдор аст барои ҳар касе, ки ҳақро инкор мекунад ё дигаронро таҳқир менамояд, ки рӯзе ҳисоб хоҳад шуд.

— Қуръон китоби ҳикмат ва адолат аст: он сарнавишти нек ва бади одамонро равшан баён мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки дар дунё ҳар амали мо сабт мешавад ва бояд ҳамеша некӣ кунем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем, то дар охират аз неъматҳои ҷовидонӣ баҳраманд гардем.