Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Фал-йавм»: яъне дар рӯзи қиёмат.

— «Йазҳакун»: механданд, ханда мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш имон овардаанд, аз кофирон ханда мекунанд. Ин ханда дар баробари он аст, ки дар дунё кофирон ва гуноҳкорон ба мӯъминон ханда мекарданд, онҳоро масхара мекарданд ва ҳангоми гузаштан аз канори онҳо бо ишораву нигоҳ ба якдигар тамасхур мекарданд. Ҳамин тавр, ҳангоми ба хонаводаи худ баргаштан низ бо онҳо ба масхараи мӯъминон машғул мешуданд. Вақте ки мӯъминонро медиданд, ки аз роҳи ҳидоят пайравӣ мекунанд, мегуфтанд: «Инҳо гумроҳ шудаанд». Ҳол он ки он кофирон бар мӯъминон назораткунанда набуданд ва ҳақ надоштанд, ки онҳоро ба ин гуна айбдор кунанд. Пас дар рӯзи қиёмат ҳолат баръакс мешавад: онҳое, ки ба Худо ва расулаш имон овардаанд ва ба шариати Ӯ амал кардаанд, аз кофирон ханда мекунанд, ҳамчунон ки кофирон дар дунё аз онҳо ханда мекарданд. Вақте мӯъминон ба биҳишт дохил шаванд ва ба кофирон, ки дар оташи дӯзах азоб мекашанд, нигоҳ кунанд, аз онҳо ханда мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст: ҳар амале, ки инсон дар дунё анҷом медиҳад, ҷазо ё подоши худро хоҳад ёфт. Кофирон дар дунё мӯъминонро масхара мекарданд, аммо дар охират мӯъминон бар онҳо пирӯз мешаванд ва аз онҳо ханда мекунанд.

— Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар дар дунё мавриди тамасхур ва озор қарор гиранд, сабр кунанд, зеро оқибати некӯ барои онҳост ва дар охират онҳо шод хоҳанд шуд.

— Ин оят моро ба имон ва амали солеҳ ташвиқ мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз зумраи онҳое бошем, ки аз кофирон ханда мекунанд ва ба биҳишт дохил мешаванд.

— Қуръон китобест, ки ҳақиқатро равшан баён мекунад ва ба инсон роҳи саодати дунявӣ ва ухравиро нишон медиҳад. Пас биёед ба он имон оварем ва аз дастурҳои он пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.