Сураи Аль-Бурудж — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «بَلِ» (бал): ҳарфи ибтидоӣ ва идроб аст, ки аз гуфтори пешин рӯй мегардонад ва маънои «балки» ё «не, чунин нест»-ро мерасонад.
• «تَكْذِيب» (такзиб): дурӯғ шуморидан, инкор кардан, бовар накардан ба ҳақиқат.

1. Тафсири оят:

Худованд пас аз он ки саргузашти умматҳои пешин — Фиръавн ва Самуд — ва азоби онҳоро ба ёд овард, рӯй мегардонад ва мефармояд: не, чунин нест, ки ин кофирон аз надонистан ё нарасидани хабар бовар накарда бошанд. Балки онҳое, ки куфр варзиданд, дар такзиб ва инкори доимӣ қарор доранд. Онҳо паёмбари Худоро ва Қуръонро дурӯғ мешуморанд, ҳамчунон ки умматҳои пешин низ паёмбарони худро дурӯғ шуморида буданд. Ин инкор ва такзиби онҳо аз рӯи ҳавои нафс ва ҷаҳолат аст, на аз рӯи далел ё ҳуҷҷат. Ҳақиқат ин аст, ки онҳо ҳеҷ узре надоранд, зеро нишонаҳо ва хабарҳои ибратомӯз ба онҳо расидааст, вале онҳо бо исрори худ дар роҳи инкор идома медиҳанд. Худованд бар онҳо огоҳ ва тавоност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкор ва такзиби кофирон на аз камбуди далел аст, балки аз саркашӣ ва пайравӣ аз ҳавои нафс аст.
• Қуръон ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад ва касеро узре намемонад.
• Саргузашти умматҳои пешин дарс ва ибрат аст барои онҳое, ки мехоҳанд ҳақро бипазиранд.
• Худованд бар ҳама чиз огоҳ ва тавоност ва ҳеҷ амале аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо дили кушода ва андешаи солим ба Қуръон гӯш диҳад ва аз такзиб ва инкор дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон китобе бузург ва гиромӣ аст, ки дар Лавҳи Маҳфуз маҳфуз аст ва ҳеҷ тағйиру таҳриф ба он роҳ намеёбад.