Surja El-Buruxh — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• Bel (بَلْ): Pjesëz që tregon kalim nga një temë në tjetrën, duke hedhur poshtë atë që u tha më parë.
• Ellezine keferu (الَّذِينَ كَفَرُوا): Ata që mohuan Zotin dhe të dërguarit e Tij.
• Fi tekdhib (فِي تَكْذِيبٍ): Janë të zhytur në mohim dhe përgënjeshtrim të vazhdueshëm.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Zoti i Lartësuar përmendi historinë e popujve të mëparshëm mohues, si faraoni dhe fisi Themud, dhe dënimin që i goditi ata për shkak të mohimit të tyre, ky ajet vjen për të sqaruar se pengesa e këtyre mohuesve nuk ishte mungesa e dijenisë për fatin e atyre që i paraprinë. Përkundrazi, ata i kanë dëgjuar këto histori dhe i dinë pasojat e mohimit, por megjithatë ata vazhdojnë në mohimin dhe përgënjeshtrimin e të dërguarit të tyre, Muhamedit a.s., dhe Kuranit famëlartë. Ata nuk po ndjekin rrugën e drejtë, por po ndjekin dëshirat e tyre dhe kokëfortësinë, ashtu siç bënë popujt para tyre. Zoti i ka rrethuar ata me dijeninë dhe fuqinë e Tij, dhe asgjë nga punët e tyre nuk i fshihet Atij, dhe Ai do t’i llogarisë për atë që bënë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti tregon se kokëfortësia dhe ndjekja e dëshirave janë pengesa kryesore për besim, jo mungesa e argumenteve apo provave.
2. Nxiton te besimtari durimin dhe qëndrueshmërinë përballë mohimit të mohuesve, sepse kjo është sunneti i Zotit me të dërguarit e Tij.
3. Tregon se dijenia e Zotit përfshin gjithçka, dhe se Ai do t’i shpërblejë të gjithë sipas veprave të tyre, gjë që e bën besimtarin të ndjejë rehati dhe siguri në drejtësinë e Zotit.
4. Ajeti na mëson se Kuranit nuk mund t’i ndodhë asnjë ndryshim apo shtrembërim, sepse ai është i ruajtur në Levhin e Mahfudhit (Pllakën e Ruajtur), dhe kjo është një dëshmi e madhe për vërtetësinë e tij.