Сураи Аль-Бурудж — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• قُتِلَ: дар ин ҷо ба маънои «лаънат шуданд» ё «ҳалок гарданд» омадааст, на танҳо кушта шудан.
• أَصْحَابُ: ҷамъи «соҳиб», яъне асҳоб, гурӯҳ, пайравони он ҷой.
• الْأُخْدُودِ: хандақи бузург ва дарози дар замин кофташуда, ки монанди наҳр аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки асҳоби хандақ — он гурӯҳе, ки дар замин хандақи бузург кофта, дар он оташи афрӯхта гузоштанд — гирифтори лаънат ва ҳалокат шуданд. Онҳо ин корро барои он карданд, ки мӯъминонро аз имон боздоранд ва онҳоро маҷбур кунанд, ки аз эътиқоди худ даст кашанд. Ҳар кас имон оварда буд, ба он хандақи оташин партофта мешуд, ва ҳар кас куфр меварзид, озод мешуд. Ин амали золимона ва бераҳмона нишонаи саркашӣ ва душмании онҳо бо ҳақ буд. Худованд чунин ситамгаронро лаънат карда, ба онҳо ҳалокат ва нафрат хабар дод. Ин оят дарси ибрат аст, ки зулм ва шиканҷаи мӯъминон ҳаргиз беҷазо намемонад ва оқибати золимон нобудӣ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи имон ҳамеша бо имтиҳон ва сахтӣ ҳамроҳ будааст, аммо сабри мӯъмин саранҷом ба пирӯзӣ мерасад.
• Худованд золимонро лаънат мекунад, пас ҳеҷ зулме беҷазо намемонад, ҳатто агар дар дунё ҷазо набинанд.
• Ин оят моро ба сабот дар имон ташвиқ мекунад ва меомӯзад, ки ҳеҷ шиканҷа ва таҳдид набояд моро аз роҳи ҳақ боздорад.
• Қуръон ҳатто саргузашти умеҳҳои гузаштаро баён мекунад, то мӯъминон тасаллӣ ёбанд ва бидонанд, ки онҳо танҳо нестанд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки душманони имон метавонанд бо зӯроварӣ амал кунанд, аммо ҳақиқат ва адолати Худо ҳамеша ғолиб аст.