Сураи Аль-Бурудж — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• النَّارِ: оташ.
• ذَاتِ الْوَقُودِ: соҳиби ҳезум ва сӯзишворӣ; яъне оташе, ки бо ҳезуми бисёр афрӯхта мешавад ва шуълааш сахт аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи он гурӯҳи ситамгарест, ки барои азобу шиканҷаи мӯъминон хандақҳое дар замин кофта, дар онҳо оташи бузург афрӯхтанд. Он оташ оташи оддӣ набуд, балки оташе буд бо ҳезуми фаровон ва шуълаи шадид, ки ҳарораташ бағоят зиёд буд. Ситамгарон мӯъминонро ба он оташ меандохтанд ва худ дар канори хандақ нишаста, ин манзараи даҳшатнокро тамошо мекарданд. Ҳадафи онҳо аз ин кор танҳо ин буд, ки мӯъминонро аз имон ба Худованди ягона боздоранд, аммо мӯъминон дар имони худ устувор монданд ва ба ин азобу шиканҷа тан доданд, вале аз дин рӯй нагардонданд. Ин оташ рамзи ситам ва зулмест, ки ситамгарон бар зидди аҳли имон ба кор бурданд, ва Худованд ин ҳодисаро барои ибрат ва тасаллии мӯъминон дар Қуръон зикр кардааст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи имон ҳамеша осон набудааст ва мӯъминони ростқавл дар таърих ба сахтиҳо ва озмоишҳои сангин рӯбарӯ шудаанд, аммо имони худро аз даст надодаанд.
• Сабри мӯъминон дар баробари ситам ва азоб сабаби баланд шудани дараҷаи онҳо дар назди Худованд мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар гуна зулму ситам, ҳар чанд сахт бошад ҳам, дар ниҳоят ба нестӣ меравад ва ҳақиқати имон боқӣ мемонад.
• Қуръон ҳодисаҳои таърихиро барои тасаллии дили мӯъминон ва ибрат гирифтани наслҳои оянда баён мекунад, то мо бидонем, ки дар роҳи ҳақ танҳо нестем.
• Ин оят моро ба сӯи сабр, устуворӣ дар дин ва умедворӣ ба ёрии Худованд ҳидоят мекунад.