Сураи Ат-Тарик — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• الصَّدْعِ: шукуфтан, чок шудан. Дар ин ҷо маънои он аст, ки замин аз ҳосилҳо, растаниҳо ва дарахтон мешукуфад ва чок мехӯрад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба замин савганд ёд мекунад, ки замини чокшаванда аст. Ин замин аз даруни худ растаниҳо, меваҳо ва дарахтонро берун меорад ва барои рӯидани онҳо мешукуфад. Ин савганд ба некӣ ва неъматҳои бузурги Парвардигор ишора мекунад, ки барои бандагонаш омода кардааст. Ҳамон тавре ки замин барои берун овардани растаниҳо мешукуфад, Қуръон низ ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва роҳи ростро равшан месозад. Ин оят ба қудрати Худо дар зинда кардани замин ва рӯзӣ додани махлуқот ишора дорад ва ба ин восита бандагони худро ба шинохти неъматҳои Ӯ ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Замин ва он чи дар он мерӯяд, нишонаи қудрати Худованд ва раҳмати Ӯ ба бандагонаш аст.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи неъматҳои Парвардигор, ба монанди ғизо ва рӯзӣ, даъват мекунад.
• Қуръон китобест, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва барои инсон роҳи наҷотро нишон медиҳад.
• Савганд ёд кардани Худо ба махлуқоташ нишонаи аҳамияти онҳост ва моро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб мекунад.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд ҳамеша барои бандагонаш некӣ ва ҳидоятро мехоҳад.