Сураи Аль-Аля — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «الصُّحُفِ»: ҷамъи «саҳифа» аст, яъне варақҳо ё китобҳои навишташуда, ки ба паёмбарони пешин нозил шуда буданд.
• «الْأُولَىٰ»: яъне аввалинҳо, пешиниҳо — китобҳое, ки пеш аз Қуръон фуруд омадаанд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, он чизе ки дар ин сура ба шумо хабар дода шуд — аз амрҳо, хабарҳо ва ваъдаҳои некӯ — дар саҳифаҳои пешина низ омадааст, яъне дар китобҳое, ки пеш аз Қуръон ба паёмбарон нозил шуда буданд, аз қабили саҳифаҳои Иброҳим ва Мӯсо (алайҳимассалом). Ин маъонӣ дар ҳамаи шариатҳои осмонӣ собит буда, ҳеҷ гоҳ ботил нашудааст ва тағйир наёфтааст. Пас он чизе ки дар ин сура зикр шуд, на чизе нав ва бесобиқа аст, балки ҳақиқатест, ки дар китобҳои илоҳии пешин низ тасдиқ шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон дар таълимоти худ бо китобҳои пешини осмонӣ ҳамоҳанг аст ва ҳақиқати ягонаро тасдиқ мекунад, ки ин боиси боварӣ ва оромии дил мегардад.
• Ваҳдати паёмҳои илоҳӣ: ҳамаи паёмбарон аз як сарчашма омадаанд ва Қуръон идомаи онҳост, на чизе бегона аз онҳо.
• Қуръон каломи Худост, ки дар китобҳои пешин низ ба он ишора шудааст; ин мартабаи баланди онро нишон медиҳад ва моро ба пайравӣ аз он ташвиқ мекунад.
• Он чизе ки дар ин сура омадааст — аз наҷот ва комёбӣ барои покон — ҳақиқате аст, ки ҳамаи шариатҳо бар он иттифоқ доранд, пас ин роҳи дуруст ва боэътимод аст.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки Қуръон мероси паёмбарони бузург аст ва мо бояд онро бо миннатдорӣ қабул кунем ва ба он амал намоем.