Сураи Ат-Тауба Оят 118 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва низ Худо пазируфт тавбаи он се танро, ки аз…

Ат-Тауба · 118/129

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ат-Тауба

وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ۝١١٨

🔤 Transliteration

Wa `alas salaasatil lazeena khullifoo hattaaa izaa daaqat `alaihimul ardu bimaa rahubat wa daaqat `alaihim anfusuhum wa zannnooo al laa malja-a minal laahi illaaa ilaihi summa taaba `alaihim liyatooboo; innal laaha Huwat Tawwaabur Raheem

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ва низ Худо пазируфт тавбаи он се танро, ки аз ҷанг хонанишинӣ карда буданд, то он гоҳ, ки замин бо ҳамаи кушодагияш бар онҳо танг шуд ва ҷон дар танашон намеғунҷид ва худ донистанд, ки ҷуз Худованд ҳеҷ паноҳгоҳе, ки ба он рӯй оваранд, надоранд. Пас Худованд тавбаи онон пазируфт, то ба Ӯ бозоянд, ки тавбапазиру меҳрубон аст!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «خُلِّفُوا»: яъне онҳое, ки аз ғазои Табук боқӣ монданд ва аз ҷиҳод дар он ғазо тахаллуф карданд.

— «بِمَا رَحُبَتْ»: бо тамоми фарохӣ ва васеии худ.

— «ظَنُّوا»: дар ин ҷо ба маънои яқин доштанд ва бовар карданд.

— «مَلْجَأَ»: паноҳгоҳ ва ҷои гурез.

— «تَابَ عَلَيْهِمْ»: Худованд тавбаи онҳоро қабул кард ва ба онҳо раҳм намуд.

— «التَّوَّابُ»: он Зоте, ки тавбаи бандагонашро бисёр қабул мекунад.

— «الرَّحِيمُ»: ба бандагони худ бисёр меҳрубон аст.

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз се нафар ёд мекунад, ки аз ғазои Табук боқӣ монданд — онҳо Каъб ибни Молик, Ҳилол ибни Умайя ва Мурора ибни Рабеъ буданд. Онҳо аз Расули Худо (с) дар он сафар тахаллуф карданд ва ин кор боиси ғаму андӯҳи шадиди онҳо гардид. Пайғамбар (с) ба мардум фармон дод, ки аз онҳо дурӣ ҷӯянд ва касе бо онҳо суҳбат накунад. Ҳамин вазъият то он ҷо расид, ки замин бо тамоми фарохии худ ба онҳо тангӣ кард ва дилҳояшон аз шиддати танҳоӣ ва ғам танг шуд. Онҳо яқин карданд, ки ҳеҷ паноҳгоҳе аз азоби Худованд нест, магар паноҳ бурдан ба худи Ӯ. Пас Худованд ба онҳо раҳм кард ва онҳоро ба тавба ва бозгашт ба сӯи худ муваффақ гардонд, сипас тавбаи онҳоро қабул намуд. Ҳамоно Худованд тавбаи бандагонашро бисёр қабулкунанда ва ба онҳо меҳрубон аст.

Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тавбаи бандагони гунаҳкорро қабул мекунад, ҳатто агар гуноҳи онҳо калон бошад ҳам. Ин барои ҳар як инсон умеди бузург аст, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худованд ноумед нашавад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми хато ва гуноҳ фавран тавба кунем ва ба сӯи Худованд баргардем, зеро Ӯ тавбакунандагонро дӯст медорад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ғаму андӯҳ ва тангӣ метавонад воситаи поксозӣ ва огоҳии инсон бошад, то ӯ ба Худованд наздиктар шавад.

— Худованд меҳрубону раҳим аст ва ҳеҷ гоҳ бандагони худро дар ҳолати тавба танҳо намегузорад, балки онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гуноҳ ба андозаи раҳмати Худованд бузург нест ва ҳар касе, ки самимона тавба кунад, Худованд тавбаи ӯро қабул мекунад.

📜 Оят 116-120 — Сураи Ат-Тауба

116إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۚ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

Фармонравоии осмонҳову замин аз они Худост! Зинда мекунаду мемиронад ва шуморо ҷуз Худо дӯстдору ёваре нест.

117لَّقَد تَّابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِن بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ

Худо тавбаи паёмбару муҳоҷирин ва ансорро, ки дар он соати усрат ҳамроҳи Ӯ буданд, аз он пас, ки наздик буд, ки гурӯҳеро дил аз ҷанг бигардад, пазируфт. Тавбаашон пазируфт, зеро ба онҳо рауфу (мушфиқу) меҳрубон аст!

118وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

119يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ

Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва бо ростгӯён бошед!

120مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

Аҳли Мадина ва арабҳои бодиянишини атрофи онро нарасад, ки аз ҳамроҳӣ бо паёмбари Худо кафокашӣ намоянд ва набояд, ки аз Ӯ ба худ (яъне аз Ӯ гузашта ба ҳифзи ҷони худ бошанд) пардозанд. Зеро дар роҳи Худо ҳеҷ ташнагӣ ба онҳо чира нашавад ё ба ранҷ наафтанд, ё ба гуруснагӣ дучор нагарданд ё қадаме, ки кофиронро хашмгин созад, барнадоранд, ё ба душман дастбурде назананд, магар он ки амали солеҳе барояшон навишта шавад, ки Худо подоши некӯкоронро нобуд намесозад!

← Оят 117 📖 Ат-Тауба Оят 119 →

Ат-ТаубаФеҳристи Қуръон

129Оят

MedinanRevelation

118Оят

Тарҷума — Ат-Тауба 118

Сураи Ат-Тауба Оят 118 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва низ Худо пазируфт тавбаи он се танро, ки аз…

Сураи Оят 118/129 — Сураи Ат-Тауба التوبة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ат-Тауба Гӯш кун, Сураи Ат-Тауба Тарҷума, Сураи Ат-Тауба mp3, Сураи Ат-Тауба pdf. Оят 116–120. Ба Тоҷикӣ: Русский.