Сураи Ат-Тауба Оят 119 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва бо…

Ат-Тауба · 119/129

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ат-Тауба

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ۝١١٩

🔤 Transliteration

Yaaa aiyuhal lazeena aamanut taqul laaha wa koonoo ma`as saadiqeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва бо ростгӯён бошед!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

— «اتَّقُوا»: аз феъли «тақво» гирифта шуда, маънои худро нигаҳ доштан аз ғазаби Худо тавассути иҷрои фармонҳояш ва парҳез аз манъкуниҳояшро дорад.

— «الصَّادِقِينَ»: ҷамъи «содиқ» аст, яъне онҳое ки дар имон, гуфтор ва кирдорашон ростқавл ва дурустанд.

Тафсири оят:

Эй касоне ки ба Худо ва Паёмбараш имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал кардаед, аз Худо битарсед — фармонҳояшро ба ҷо оред ва аз манъкуниҳояш дур шавед — ва ҳамроҳи ростқавлон бошед. Яъне дар имон, сухан ва амал бо онҳое ҳамқатор шавед, ки ростӣ ва дурустиро пеша кардаанд. Дар ҳақиқат, наҷот ва раҳоӣ танҳо дар ростиву дурустӣ аст; ҳар касе ки дар имон, гуфтор ва кирдораш содиқ бошад, ба саодати дунёву охират мерасад. Ин оят даъвати устувор ба тақво ва ҳамнишинии бо содиқон аст, то инсон дар ҳаёти худ аз онҳо ибрат гирад ва дар роҳи ростӣ собитқадам бошад.

Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша аз Худо битарсем ва фармонҳояшро иҷро кунем, то дар дунёву охират комёб шавем.

— Ҳамнишинии бо ростқавлон ва пайравӣ аз онҳо сабаби тақвияти имон ва дурустии рафтор мегардад.

— Ростӣ ва дурустӣ дар ҳамаи корҳо калиди наҷот аст; ҳар ки содиқ бошад, Худо ӯро дӯст медорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҷомеа бо некӯкорon ва ростқавлон ҳамроҳ шавем, то аз онҳо омӯзем ва ба сӯи некӣ ҳаракат кунем.

— Ислом дини ростӣ, покӣ ва адолат аст; пайравӣ аз он сабаби оромии дил ва хушбахтии ҳақиқӣ мешавад.

📜 Оят 117-121 — Сураи Ат-Тауба

117لَّقَد تَّابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِن بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ

Худо тавбаи паёмбару муҳоҷирин ва ансорро, ки дар он соати усрат ҳамроҳи Ӯ буданд, аз он пас, ки наздик буд, ки гурӯҳеро дил аз ҷанг бигардад, пазируфт. Тавбаашон пазируфт, зеро ба онҳо рауфу (мушфиқу) меҳрубон аст!

118وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

Ва низ Худо пазируфт тавбаи он се танро, ки аз ҷанг хонанишинӣ карда буданд, то он гоҳ, ки замин бо ҳамаи кушодагияш бар онҳо танг шуд ва ҷон дар танашон намеғунҷид ва худ донистанд, ки ҷуз Худованд ҳеҷ паноҳгоҳе, ки ба он рӯй оваранд, надоранд. Пас Худованд тавбаи онон пазируфт, то ба Ӯ бозоянд, ки тавбапазиру меҳрубон аст!

119يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ

Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва бо ростгӯён бошед!

120مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

Аҳли Мадина ва арабҳои бодиянишини атрофи онро нарасад, ки аз ҳамроҳӣ бо паёмбари Худо кафокашӣ намоянд ва набояд, ки аз Ӯ ба худ (яъне аз Ӯ гузашта ба ҳифзи ҷони худ бошанд) пардозанд. Зеро дар роҳи Худо ҳеҷ ташнагӣ ба онҳо чира нашавад ё ба ранҷ наафтанд, ё ба гуруснагӣ дучор нагарданд ё қадаме, ки кофиронро хашмгин созад, барнадоранд, ё ба душман дастбурде назананд, магар он ки амали солеҳе барояшон навишта шавад, ки Худо подоши некӯкоронро нобуд намесозад!

121وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

Ва ҳеҷ моле — чӣ андаку чӣ бисёр — харҷ накунанд ва аз ҳеҷ водие нагзаранд, магар он ки ба ҳисобашон навишта шавад, то Худо подошашон диҳад, чун подоши некӯтарин коре, ки мекардаанд.

← Оят 118 📖 Ат-Тауба Оят 120 →

Ат-ТаубаФеҳристи Қуръон

129Оят

MedinanRevelation

119Оят

Тарҷума — Ат-Тауба 119

Сураи Ат-Тауба Оят 119 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва бо…

Сураи Оят 119/129 — Сураи Ат-Тауба التوبة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ат-Тауба Гӯш кун, Сураи Ат-Тауба Тарҷума, Сураи Ат-Тауба mp3, Сураи Ат-Тауба pdf. Оят 117–121. Ба Тоҷикӣ: Русский.