سورت توبه — آیت 17

د کلمو معناګانې:

• يَعْمُرُوا: د عمارت کولو، ابادولو او د عبادت لپاره تيارولو معنا لري.
• شَاهِدِينَ عَلَى أَنفُسِهِم بِالْكُفْرِ: هغه څوک چې په خپله ژبه او عمل سره په خپل ځان باندې د کفر ګواهي ورکوي.
• حَبِطَتْ: باطله شوه، ختمه شوه او هيڅ ثواب نه لري.

تفسير:

دا آيت د مشرکانو په اړه نازل شوی دی چې د کعبې او مسجد الحرام د ابادولو او د حاجيانو د اوبو څښلو وياړ يې کاوه. الله تعالی فرمايي چې مشرکانو ته هيڅ اجازه او شايستگي نه لري چې د الله تعالی جوماتونه اباد کړي، په داسې حال کې چې دوی په خپله ژبه او عمل سره پر خپل ځان د کفر ګواهي ورکوي، يعنې دوی شرک څرګندوي، رسول الله ﷺ دروغجن بولي، بتانو ته عبادت کوي او داسې نور کفرونه کوي. دا کار د دوی لپاره هيڅ فايده نه لري، ځکه چې د دوی ټول نيک عملونه لکه صدقه، روژه، لمونځ او د جومات ابادول – چې د کفر په حالت کې يې کړي دي – باطليږي او هيڅ ثواب نه لري، ځکه چې د عمل د قبلېدو شرط ايمان دی. دوی به د قيامت په ورځ د تل لپاره په اور کې وي، مګر که چيرې له شرکه توبه وباسي او ايمان راوړي، نو الله تعالی يې توبه قبلوي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته ښيي چې د عمل د قبلېدو بنسټيز شرط ايمان او توحيد دی؛ پرته له دې، هر څومره ښه عملونه وي، بې ارزښته دي.
• په دې پوهېږو چې د الله تعالی جوماتونه او د هغه دين خدمت يو لوی شرف دی، خو دا شرف يوازې هغو کسانو ته ورکول کيږي چې پاک ايمان او صحيح عقيده ولري.
• دا آيت مسلمانان هڅوي چې خپل ايمان او عقيده سمه کړي او له شرکه ځان وساتي، ځکه چې د نيکو اعمالو ثواب په ايمان پورې تړلی دی.
• په دې کې د مشرکانو او کافرانو لپاره سخت ګواښ دی چې د دوی اعمال به باطل شي او په اور کې به تل پاتې وي، چې دا د الله تعالی د عدل او قدرت ښکارندويي کوي.