Surja Et-Teube — Ajet 17

Kuptimet e fjalëve:

• يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ – t'i mbushin xhamitë e Allahut me adhurim, t'i mirëmbajnë ato dhe të qëndrojnë në to për lutje e devotshmëri.
• شَاهِدِينَ عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ – duke dëshmuar kundër vetes së tyre me mosbesim, përmes fjalëve dhe veprave që tregojnë haptazi mohimin e Allahut.
• حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ – u shkatërruan dhe u asgjësuan veprat e tyre të mira, duke humbur shpërblimi i tyre.

Tefsiri i Ajetit:

Nuk është e lejueshme as e përshtatshme për idhujtarët që të kujdesen për xhamitë e Allahut dhe t'i mbushin ato me adhurim, ndërsa ata vetë e shpallin haptazi mosbesimin e tyre dhe dëshmojnë kundër vetes me mohim të Allahut, duke adhuruar idhujt dhe duke mohuar të Dërguarin. Ata që e bëjnë këtë, veprat e tyre të mira do të humbasin dhe nuk do të kenë asnjë vlerë në Ditën e Gjykimit, sepse ato nuk u kryen me besim të sinqertë. Për më tepër, ata do të hyjnë në zjarr dhe do të qëndrojnë aty përgjithmonë, për shkak të mosbesimit të tyre, përveç nëse pendohen para vdekjes dhe kthehen në Islam.

Ky ajet zbriti si përgjigje ndaj atyre që mburreshin me shërbimet që bënin për Qaben, si ujitja e haxhinjve dhe mirëmbajtja e xhamisë së shenjtë, duke menduar se këto vepra do t'i shpëtonin nga dënimi, ndërsa ata vazhdonin në mosbesim.

Përfitimet nga Ajeti:

• Veprat e mira nuk pranohen nga Allahu nëse mungon besimi i sinqertë; besimi është kushti kryesor për pranimin e çdo vepre.
• Nuk mjafton të bësh vepra të mira në dukje, nëse zemra është e mbushur me mosbesim dhe idhujtari.
• Islami i kushton rëndësi të madhe pastërtisë së besimit dhe sinqeritetit ndaj Allahut në çdo adhurim.
• Kushdo që pendohet nga mosbesimi para vdekjes, Allahu ia fal dhe ia pranon pendimin, sepse mëshira e Allahut është e gjerë.