Сураи Аль-Балад — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُولَٰئِكَ — инҳо, онҳое, ки бо сифатҳои зикршуда тавсиф шудаанд.
• أَصْحَابُ — ҷамъи "соҳиб", яъне асҳоб, ҳамроҳон, касоне ки бо чизе пайвастаанд.
• الْمَيْمَنَةِ — аз решаи "ямӣн" (тарафи рост), ки дар истилоҳи шаръӣ маънои баракат, некбахтӣ ва тарафи ростро дорад; "асҳоби маймана" яъне касоне ки дар рӯзи қиёмат аз тарафи рост номаи аъмолашон дода мешавад ва ба сӯи биҳишт равона мегарданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар идомаи оятҳои пешина омадааст, ки дар онҳо сифатҳои некӯкори некӯкор — имон овардан, озод кардани банда, таъом додан дар рӯзҳои гуруснагӣ, ятем ва мискинро парасторӣ кардан, ва сипас имон ва сабру марҳамат — зикр шуда буд. Пас Худованд мефармояд, ки он касоне, ки ин сифатҳоро доро ҳастанд, асҳоби маймана — яъне соҳибони тарафи рост ва некбахтанд.

Маънои он чунин аст: инҳо касоне ҳастанд, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашон ба дасти рости онҳо дода мешавад, ки ин нишонаи наҷот ва комёбӣ аст, ва онҳо ба сӯи биҳишт ва хушнудии абадӣ равона мешаванд. Ин унвони бузург барои онҳоест, ки дар дунё бо амалҳои некӯ ва сифатҳои ҳамида худро ба ин мартаба расонидаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки наҷот ва комёбӣ дар охират натиҷаи амалҳои некӯ ва сифатҳои ҳамида дар дунёст.
• Худованд ба бандагони худ ваъдаи некбахтӣ медиҳад, агар онҳо роҳи некӯкориро пеш гиранд, ки ин ба дилҳо умед ва оромӣ мебахшад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба амалҳои некӯ — мисли садақа, кӯмак ба ятемон ва мискинон, ва имон ба Худо — тарғиб мекунад.
• Номи "асҳоби маймана" эҳсоси шараф ва иззат медиҳад, ки ин барои ҳар муъмин як ҳадафи олӣ ва орзуи нек аст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар ҳаёти ҳаррӯза ба роҳи рост ва некӯкорӣ пайравӣ кунем, то дар охират аз зумраи ин некбахтон бошем.