Сураи Аль-Балад — Оят 17

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «تَوَاصَوْا»: ба якдигар васият карданд, яъне ҳар яке дигареро ба некӣ тавсия намуд.

— «الصَّبْر»: сабр, тоқат ва устуворӣ дар роҳи итоати Худо ва дурӣ аз гуноҳ.

— «الْمَرْحَمَة»: меҳрубонӣ, дилсӯзӣ ва раҳм ба бандагони Худо.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки инсон он корҳои некро ба ҷо овард — озод кардани банда, таом додан дар рӯзи гуруснагӣ ва ғайра — бояд аз зумраи касоне бошад, ки ба Худо имон овардаанд. Яъне ин амалҳои нек танҳо бо имон қимат ва савоб доранд. Сипас аз ҷумлаи он муъминон бошад, ки якдигарро ба сабр тавсия мекунанд: ба итоати Худо сабр кунанд, аз гуноҳҳо худдорӣ намоянд ва бар сахтиҳо ва озмоишҳо тоқат варзанд. Инчунин якдигарро ба меҳрубонӣ ва дилсӯзӣ нисбат ба бандагони Худо тавсия мекунанд. Пас инсон бояд ҳам худ амали нек кунад ва ҳам дигаронро ба некӣ, сабр ва раҳмат даъват намояд.

1. Фоидаҳо:

— Имон асоси қабули амалҳои нек аст; амали нек бе имон арзиш надорад.

— Муъмин танҳо ба ислоҳи худ қаноат намекунад, балки дигаронро низ ба хайр тавсия мекунад.

— Сабр дар итоат, дурӣ аз гуноҳ ва бар озмоишҳо аз сифатҳои муҳими муъмин аст.

— Меҳрубонӣ ба мардум ва дилсӯзӣ ба онҳо қисми ҷудонашавандаи имони ҳақиқӣ мебошад.

— Ин оят моро ба ҳамкорӣ, якдигарро дастгирӣ кардан ва паҳн кардани хайр дар ҷомеа ташвиқ мекунад.