Сураи Ад-Духа — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «الضُّحَىٰ»: вақти пеш аз нисфирӯзӣ, ки офтоб баланд шуда, рӯшноӣ пурра мегардад; баъзе муфассирон онро тамоми рӯз маъно кардаанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба вақти дуҳо — яъне ба аввали рӯз ва равшании он — қасам ёд мекунад. Қасам хӯрдан ба махлуқоти Худо барои Парвардигор ҷоиз аст, зеро Ӯ ба ҳар чизе ки хоҳад, қасам ёд мекунад; аммо банда набояд ба ғайри Аллоҳ қасам хӯрад, чунки қасам ба ғайри Аллоҳ ширк аст. Дар ин оят Аллоҳ ба рӯшноии рӯз қасам мехӯрад, то дили Паёмбар (с) ором гирад ва бидонад, ки Парвардигораш ӯро тарк накардааст ва аз вай нафрат накардааст, балки ваҳйро баъдтар фиристоданаш ҳикмате дорад. Ҳамчунин қасам ба рӯз ва равшании он ишора ба он аст, ки пас аз торикии шаб ҳатман рӯшноӣ меояд — ҳамон тавре ки пас аз сахтиҳо осонӣ мерасад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Аллоҳ бандагони худро тарк намекунад ва ҳатто дар вақти таъхир низ ҳикмате ҳаст.

— Қасам ба рӯшноии рӯз дилро умедвор мекунад, ки баъд аз ҳар торикӣ нур ва баъд аз ҳар тангиӣ фарохӣ меояд.

— Эҳтироми вақти дуҳо ва рӯз моро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти неъматҳои Аллоҳ тарғиб мекунад.

— Ин оят муҳаббати моро ба Қуръон ва Пайғамбар (с) зиёд месозад, зеро Аллоҳ Худ Пайғамбарашро тасаллӣ медиҳад ва ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагони солеҳ аст.