Сураи Ад-Духа — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят шарҳ талаб мекунанд:

• «سَجَىٰ»: яке аз маъноҳои он «торик шудан ва ором гаштан» аст; яъне шаб ҳангоме ки торикӣ пурра фаро мерасад ва мардум аз ҳаракат ором мегиранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба шаб қасам ёд мекунад, он гоҳ ки торикӣ онро пӯшонда, оромиву сукунат ҷойгир мешавад ва мардум аз кору ҳаракати рӯзона ором мегиранд. Ин қасам барои таъкид ва таскини дили Паёмбар (с) аст, ки Парвардигораш ӯро тарк накарда ва аз ӯ розигӣ надоштааст; балки таъхири ваҳй ҳикмате дошт ва ин ҳеҷ гоҳ нишонаи хашм ё беэътиноӣ нест. Ҳамин тавр, Аллоҳ ба шаби торик ва ором қасам мехӯрад, то бирасонад, ки пас аз сахтиву торикӣ низ равшанӣ ва осонӣ меояд, чунон ки пас аз шаб рӯз меояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Аллоҳ ба махлуқоти худ қасам мехӯрад, то диққати мо ба нишонаҳои қудрату раҳмати Ӯ ҷалб шавад; ин ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ ба бузургии Офаридгор андеша кунем.
• Шаб бо торикиву оромиаш далели он аст, ки Аллоҳ барои бандагонаш осоиш ва оромишро офаридааст; ин раҳмату меҳрубонии Ӯро нишон медиҳад.
• Таъхири ваҳй ё дер шудани чизе набояд боиси ноумедӣ гардад; зеро Аллоҳ бандагони худро тарк намекунад ва ҳамеша ба онҳо наздик аст.
• Дар ин оят тасаллӣ ва умедворӣ барои ҳамаи мӯъминон аст: пас аз ҳар торикӣ равшанӣ, ва пас аз ҳар сахтӣ осонӣ меояд.
• Қуръон бо чунин қасамҳо дилҳоро ором медиҳад ва ба мо мефаҳмонад, ки Парвардигор ҳамеша бо бандагони некӯкор аст ва онҳоро фаромӯш намекунад.