Surja Ed-Duha — Ajet 10

Kuptimi i fjalëve:

• السَّائِلَ: ai që kërkon ndihmë, qoftë për dije, qoftë për ushqim ose për nevoja materiale.
• تَنْهَرْ: ta kthesh me ashpërsi, ta qortosh ose ta përzësh me zë të lartë e me vrazhdësi.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Madhëruar e urdhëron Pejgamberin e Tij (salallahu alejhi ve sel-lem) – dhe nëpërmjet tij të gjithë besimtarët – që ndaj atij që kërkon ndihmë, qoftë ai nevojtar për ushqim, për dije apo për çdo gjë tjetër, të mos sillet me ashpërsi e përbuzje. Përkundrazi, duhet ta pranojë me butësi, t'i japë atë që ka mundësi, e nëse nuk ka mundësi, ta kthejë me fjalë të mira dhe me respekt, pa e lënduar ndjenjën e tij. Ky urdhër vjen në vazhdën e kujdesit për jetimin, duke treguar se zemra e myslimanit duhet të jetë e mbushur me mëshirë e butësi ndaj të gjithë njerëzve, sidomos ndaj atyre që kanë nevojë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Islami është fe e mëshirës dhe e humanizmit; ai na mëson ta nderojmë njeriun pavarësisht gjendjes së tij shoqërore.
2. Butësia në trajtimin e njerëzve është shenjë e besimit të vërtetë, ndërsa ashpërsia dhe përbuzja janë cilësi të pandershme.
3. Ky ajet na nxit që t'i hapim dyert tona atyre që kërkojnë ndihmë, dhe të jemi bujarë me atë që na ka dhënë Allahu, sepse çdo mirësi që bëjmë kthehet në dobi tonën në këtë botë dhe në botën tjetër.
4. Edhe kur nuk kemi mundësi të ndihmojmë, fjala e mirë dhe përgjigjja e butë janë sadaka që e qetësojnë zemrën e pyetësit dhe e ruajnë dinjitetin e tij.