Сураи Ад-Духа — Оят 10

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «السَّائِل»: пурсанда, яъне касе ки чизе талаб мекунад, хоҳ мол бошад ё илм ё кӯмак.

— «تَنْهَرْ»: аз решаи «نَهَرَ» аст, маънои бо сахтӣ ва дашном дур кардан, зеҳр задан ва бо овози баланд ронданро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба Пайғамбари худ (с) ва ба воситаи ӯ ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки бо пурсанда ва талабгор бо нармӣ муносибат кунанд ва ӯро бо дашном ва сахтӣ дур накунанд. Ҳар касе ки аз ту чизе мепурсад — хоҳ эҳтиёҷи моддӣ дошта бошад ва хоҳ илм ё маслиҳат талаб кунад — ӯро бо рӯйи турш ва сухани дағал рад накун. Агар имкон дошта бошӣ, ҳоҷаташро бароварда кун ва агар имкон надошта бошӣ, бо сухани нарм ва узрхоҳӣ рад кун, то ки дилаш шикаста нашавад. Ин оят дарси раҳмат, меҳрубонӣ ва эҳтироми инсон аст, зеро пурсанда ва эҳтиёҷманд дар ҳолати ниёз ва шикасти рӯҳӣ қарор дорад ва бояд бо ӯ бо нармӣ рафтор шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва меҳрубонӣ аст ва бо ҳамаи одамон, хусусан бо эҳтиёҷмандон, бояд бо нармӣ муносибат кард.

— Ҳар як мӯъмин вазифадор аст, ки ба пурсанда ва талабгор эҳтиром гузорад ва ӯро бо дашном ва таҳқир дур накунад.

— Кӯмак ба эҳтиёҷмандон ва бароварда кардани ҳоҷати онҳо сабаби ба даст овардани савоби бузург ва наздикии ба Худованд мегардад.

— Агар имкони кӯмак набошад, бояд бо сухани нарм ва узрхоҳӣ рад кард, то ки дили касе шикаста нашавад.

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар муносибат бо одамон сабр ва хушхулқӣ дошта бошем ва ин сифатҳо моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонанд.