Сураи Аль-Инширах — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَمْ: ҳарфи пурсиш аст, ки ба маънои тасдиқ ва таъкид меояд; яъне «оё не?» — мақсад таъкиди он аст, ки ин неъмат ҳатман вуқӯъ ёфтааст.
• نَشْرَحْ: аз решаи «шарҳ», ба маънои кушодан, фарох гардондан ва омода сохтан.
• صَدْرَكَ: «синаи ту» — дили ту, ботин ва қалби ту.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо саволи тақрирӣ муроҷиат карда, неъматҳои бузурги Хешро ба ёд меорад ва мефармояд: оё Мо синаи туро фарох накардем? Яъне Мо дили туро барои пазириши ваҳй, фарогирии аҳкоми шариат, даъват ба сӯи Аллоҳ ва ороста шудан ба ахлоқи некӯ кушодем ва фарох гардондем. Ин кушоиши сина маънавӣ аст, на ҷисмонӣ; маънои он ин аст, ки синаи туро барои қабули аҳкоми шаръӣ ва қадарии Аллоҳ фарох гардондем, то ҳақиқатро бо оромиву боварӣ пазиро шавӣ. Бо ин неъмат бори гаронеро, ки бар дӯши ту буд, сабук кардем ва туро дар ҷойгоҳи баланду олӣ қарор додем. Ҳамин тавр Аллоҳ таъоло неъматҳои Хешро бар Паёмбари Хеш як ба як бармешуморад, то ин ки инъому лутфи Ӯ равшантар гардад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло бандагони солеҳи худро бо неъматҳои маънавӣ дастгирӣ мекунад ва дилҳояшонро барои пазириши ҳақ фарох мегардонад.
• Кушоиши сина неъмати бузурги илоҳӣ аст, ки ба инсон оромиву боварӣ ва қуввати рӯҳӣ мебахшад дар роҳи даъват ва ибодат.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳ таваккул кунем ва аз Ӯ фарохии дил ва сабри некӯ талаб намоем.
• Ёдоварии неъматҳои Аллоҳ дилро нарм ва ба шукргузорӣ водор мекунад ва муҳаббати бандаро ба Парвардигораш зиёд месозад.
• Ин оят собит мекунад, ки Паёмбар (с.а.с.) дар назди Аллоҳ ҷойгоҳи баланд дорад ва ин барои мо дарси ибрат аст, ки ба суннати ӯ пайравӣ кунем ва ба ислому Қуръон дилбастагӣ дошта бошем.