Сураи Аль-Инширах — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «وَضَعْنَا»: фурӯ гузоштем, бардоштем, сабук кардем.

— «وِزْر»: бори гарон, гуноҳ, андӯҳу ғам.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) хитоб карда, мефармояд, ки Мо аз ту бори гаронро бардоштем ва сабук кардем. Ин бори гарон гуноҳоне буд, ки пеш аз паёмбарӣ дар давраи ҷоҳилият аз ту содир шуда буд, ё ин ки бори гарони даъват ва машаққати он буд, ки бар дӯши ту фишор меовард. Ҳамчунин, ин оят ишора ба он дорад, ки Мо туро аз ғубору андӯҳи давраи ҷоҳилият пок кардем ва туро дар ҷойгоҳи баланду олӣ қарор додем. Ба воситаи ин неъматҳо, ки ба ту ато кардем, туро дар мақоми рафиъу олӣ гардонидем ва дилат ба шарҳу фарохӣ расид.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро дӯст медорад ва бори гаронашонро сабук мегардонад.

— Паёмбар (с) намунаи олии ахлоқ ва раҳмат буданд, ки Худо ӯро аз гуноҳу андӯҳ пок кард.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, то бори зиндагиро бар мо сабук гардонад.

— Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст, на дини машаққату сахтӣ.

— Ҳар кас ба сӯи Худо рӯй оварад ва тавба кунад, Худо гуноҳонашро меомурзад ва бори дилашро сабук мегардонад.