Сураи Аль-Инширах — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «فَرَغْتَ»: холӣ шудӣ, тамом кардӣ.

— «فَانصَبْ»: пас кӯшиш кун, меҳнат кун, талош намо.

1. Тафсири оят:

Пас, ҳангоме ки аз корҳои дунё ва машғулиятҳои он фориғ шудӣ, дар ибодат ҷидду ҷаҳд кун ва танҳо ба сӯи Парвардигорат рӯй овар ва ба он чи назди Ӯст, рағбат намо. Ва чун аз амалҳоят фориғ шудӣ ва аз онҳо тамом кардӣ, дар ибодати Парвардигорат кӯшиш кун. Яъне, ҳангоме ки аз намоз ва ибодатҳо ё аз корҳои худ фориғ шудӣ, пас меҳнат кун дар он чи туро аз азоб наҷот медиҳад, ва маънои он ин аст, ки бар он чи ба он амр шудаӣ, пайваста кӯшиш кунад ва сустӣ накунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба банда таълим медиҳад, ки вақти худро беҳуда сарф накунад ва пас аз фориғ шудан аз корҳои дунё, ба ибодат ва тоъат машғул шавад.

— Нишон медиҳад, ки дунё ва охират бо ҳам мухолиф нестанд, балки инсон метавонад пас аз корҳои дунявӣ ба корҳои ухравӣ бипардозад.

— Ба кӯшиш ва меҳнат дар роҳи ибодат тарғиб мекунад ва мефаҳмонад, ки сустӣ ва танбалӣ дар тоъат ҷоиз нест.

— Инсонро ба сӯи Парвардигораш раҳнамун мекунад, то ҳамаи умедҳо ва рағбатҳояш танҳо ба Ӯ бошад.

— Ин оят сабаби зиёд шудани муҳаббат ба ислом ва Қуръон мегардад, зеро дастуроти он барои саодати инсон дар ҳар ду ҷаҳон аст.