Сураи Ат-Тин — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «التِّين»: анҷир, меваи маъруф ва ширин.

— «الزَّيْتُون»: зайтун, мевае, ки аз он равған мегиранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба анҷир ва зайтун қасам ёд кардааст. Ин ду мева аз неъматҳои шинохташуда ва пурфоидаи Парвардигоранд, ки ба бандагони худ ато кардааст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки қасам ба худи ин ду мева ва ба замини парвариши онҳост — замини Шом ва Фаластин, ки дар он паёмбарон ба монанди Исо (алайҳис-салом) фиристода шудаанд. Ҳадафи ин қасам таъкид кардани азимат ва бузургии неъматҳои Худо ва ёдоварӣ аз қудрати Ӯст, ки инсонро дар беҳтарин сурат офаридааст. Пас аз ин қасамҳо Худованд ёдовар мешавад, ки инсон дар зеботарин симо офарида шудааст, аммо агар аз Худо итоат накунад ва паёмбаронро пайравӣ нанамояд, ба сӯи нобудӣ ва оташ баргардонида мешавад; вале касоне, ки имон овардаанд ва амалҳои солеҳ анҷом додаанд, подоши бузург ва бекаму кост доранд.

1. Фоидаҳои оят:

— Худованд ба неъматҳои худ қасам ёд мекунад, то бандагон қадари ин неъматҳоро дарк кунанд ва шукргузор бошанд.

— Анҷир ва зайтун ҳамчун рамзи баракат ва фаровонии ризқи Худо дар оят зикр шудаанд, ки инсонро ба тафаккур дар бораи офариниш водор мекунад.

— Қасам ба заминҳои муқаддас, ки маҳалли фиристодани паёмбарон будаанд, аҳамияти пайравии рисолати илоҳиро таъкид мекунад.

— Оят моро ба сӯи имон ва амалҳои солеҳ ҳидоят мекунад, то аз подоши бузурги Худо баҳраманд гардем ва аз ҷазои Ӯ эмин бошем.

— Ин ҳама моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад ва дар дилҳо муҳаббати Худоро афзун месозад.