Сураи Ат-Тин — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Тӯр»: кӯҳ.

— «Синин»: номи кӯҳест дар сарзамини Сино, ки ба он «Тӯри Сино» низ мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба кӯҳи Сино қасам ёд мекунад — ҳамон кӯҳе, ки Худованд дар он бо паёмбараш Мӯсо (алайҳис-салом) мукотиба ва суҳбат намудааст. Ин қасам барои он аст, ки ин макон назди Аллоҳ арзиш ва шаъни бузург дорад, зеро дар он ваҳй нозил шуда ва каломи илоҳӣ ба паёмбар расидааст. Қасами Аллоҳ ба чунин маконҳои муборак ба бандагон ёдовар мешавад, ки ин ҷойҳо нишонаҳои қудрати Худо ва пайвандгоҳҳои тавҳид ҳастанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба маконҳои муқаддас ва паёмбарони худ эҳтироми хос дорад ва мо низ бояд онҳоро эҳтиром кунем.

— Қасами Худованд ба кӯҳи Сино моро ба ёди Мӯсо (алайҳис-салом) ва рисолати ӯ меорад, ки ин моро ба ваҳдат ва имони қавӣ ташвиқ мекунад.

— Дар ёдоварии ин неъматҳо, дили инсон ба бузургии Аллоҳ ва лутфи Ӯ ба бандагонаш гарм мешавад ва ба ислом ва Қуръон муҳаббат пайдо мекунад.