Сураи Аль-Кадр — Оят 5

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «سَلَامٌ»: осоиш, амният ва некӯӣ; яъне шаб тамоман аз ҳар гуна бадӣ ва зарар холӣ аст.

— «هِيَ»: он шаб, яъне Шаби Қадр.

— «حَتَّىٰ»: то, то вақте ки.

— «مَطْلَعِ الْفَجْرِ»: вақти баромадани субҳ, яъне то дамидани шафақ.

1. Тафсири оят:

Ин шаби муборак аз аввал то охир — то баромадани субҳ — пурра осоишу амният аст. Дар он ҳеҷ бадӣ ва зараре нест; балки тамоман хайр ва некӯӣ аст. Ин осоиш ба бандагони солеҳ ва покдилони Худо, ки Ӯро итоат мекунанд, мерасад. Ҳамин тавр, тамоми шаб то дамидани субҳ фазои осоиш, раҳмат ва некӯӣ дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Шаби Қадр шаби раҳмат, осоиш ва амният аст, на шаби тарсу ваҳшат; ин ба дили инсон оромиш мебахшад.

— Худованд шаби ибодатро барои бандагонаш пурра аз хайр ва некӯӣ гардондааст, то онҳо бо умед ва шодӣ ба ибодат машғул шаванд.

— Дар ин шаб бандагони солеҳ ва итоаткунанда ба осоиш ва ҳимояти Худо сазовор мешаванд; ин ба ҳар кас умед мебахшад, ки бо итоати Худо ба ин раҳмат бирасад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки қадри Шаби Қадрро донем ва онро бо дуо, ибодат ва некӯкорӣ гузаронем, зеро тамоми он шаб то субҳ пур аз хайр ва осоиш аст.

— Қуръон шабҳои муборакро васф мекунад, то дили инсон ба онҳо майл кунад ва аз раҳмати Худо умедвор шавад; ин муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад.