Сураи Йунус — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ: бар Арш қарор гирифт ва боло рафт, ба гунае ки сазовори бузургии Ӯст, бе ташбеҳ ва бе таъвили нодуруст.
• يُدَبِّرُ الْأَمْرَ: корҳои махлуқотро идора мекунад — рӯзӣ додан дар дунё ва ҳисоб кардан дар охират.
• شَفِيعٍ: шафоаткунанда, яъне касе ки барои дигаре дар пеши Худо илтимос кунад.
• إِذْنِهِ: иҷозати Ӯ.

1. Тафсири оят:

Парвардигори шумо Худовандест, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид, сипас бар Арш қарор гирифт ва боло рафт, ба гунае ки сазовори ҷалолу азамати Ӯст. Ӯ ҳамаи корҳоро идора мекунад ва ҳеҷ кас наметавонад дар пеши Ӯ шафоат кунад, магар пас аз иҷозати Ӯ. Ин Худовандест, ки Парвардигори шумост, пас танҳо Ӯро ибодат кунед ва ибодатро барои Ӯ холис гардонед. Оё панд намегиред ва аз ин далелҳо ибрат намеомӯзед?

Ин оят ба мардум нишон медиҳад, ки Худованди ягона доранд, ки осмонҳо ва заминро бо тамоми бузургӣ ва фарохии онҳо дар шаш рӯз офарид. Ин офариниш нишонаи қудрати бепоёни Ӯст. Сипас Ӯ бар Арш қарор гирифт, ки маънои боло рафтан ва қарор гирифтанро дорад, ба гунае ки ба ҷалоли Ӯ муносиб аст, на ба монанди махлуқот. Ӯ ҳамаи корҳои махлуқотро идора мекунад: ризқу рӯзӣ медиҳад, ҳисоб мекунад ва ҳама чизро тадбир менамояд. Ҳеҷ шафоаткунандае нест, ки битавонад барои касе шафоат кунад, магар баъд аз он ки Худо иҷозат диҳад ва аз шафоаткунанда розӣ шавад. Ин раддияест бар онҳое ки гумон мекарданд, ки бутҳо ё дигарон метавонанд барои онҳо дар пеши Худо шафоат кунанд. Пас он Худованде, ки ин сифатҳоро дорад, Парвардигори шумост ва шарике надорад. Пас танҳо Ӯро ибодат кунед ва ягонагии Ӯро эътироф намоед. Оё панд намегиред ва аз ин далелҳо ибрат намеомӯзед? Ҳар касе ки каме панд гирад, хоҳад донист, ки ин далелҳо барои ягонагии Худо кофистанд ва ба Ӯ имон меорад.

1. Фоидаҳо:

• Худо осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид, ки ин нишонаи қудрат ва ҳикмати Ӯст ва ба мо меомӯзад, ки ба офариниш ва тадбири Ӯ бовар кунем.
• Ӯ бар Арш қарор гирифт, ки ин сифати бузургии Ӯст ва мо бояд ба он имон орем, бе ташбеҳ ва бе инкор.
• Ӯ ҳамаи корҳоро идора мекунад, пас мо бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ ризқу ёрӣ бихоҳем.
• Ҳеҷ кас бе иҷозати Худо шафоат карда наметавонад, пас мо бояд танҳо ба Худо умедвор бошем ва ба ғайри Ӯ такя накунем.
• Ин оят моро ба ибодати холис ва ягонагии Худо даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.
• Худо моро ба панд гирифтан ва ибрат омӯхтан аз далелҳои худ даъват мекунад, то ба Ӯ имон орем ва аз ин роҳ лаззат барем.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Худо бо мо меҳрубон аст ва роҳи ростро нишон медиҳад.