Сураи Аль-Адият — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «إِنَّ»: ҳарф таъкид аст, ки маънои гуфташударо қатъӣ мегардонад.

— «رَبَّهُم»: Парвардигори онҳо, яъне Аллоҳи таъоло.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «لَخَبِيرٌ»: албатта огоҳу бохабар аст, ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки Парвардигори инсонҳо дар рӯзи қиёмат аз ҳолат ва аъмоли онҳо пурра огоҳ аст. Ҳеҷ чиз аз корҳои бандагонаш аз Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ нек бошад, хоҳ бад. Ӯ ҳамеша аз ҳама чиз бохабар аст, вале дар ин оят рӯзи қиёматро махсус зикр кардааст, зеро он рӯз рӯзи ҷазо ва мукофот аст. Дар он рӯз ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош мегирад. Ин оят барои кофирон ва гуноҳкорон таҳдиду огоҳӣ аст, ки аз ҳисоби Аллоҳ наметавонанд фирор кунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ аз ҳамаи корҳои мо огоҳ аст ва ин ба мо итминон медиҳад, ки адолат дар рӯзи қиёмат ҳатман барқарор мешавад.

— Ҳар кас бидонад, ки Парвардигораш аз аъмолаш бохабар аст, ба некӣ ва ростӣ ҳарис мешавад ва аз бадӣ дурӣ меҷӯяд.

— Ин оят дили муъминро ором мекунад, ки ҳеҷ заҳмати некӣ ва ҳеҷ ранҷи роҳи рост беподош намемонад.

— Ҳамчунин ба гуноҳкорон раҳмат аст, ки то фурсат доранд, тавба кунанд ва ба сӯи Аллоҳи меҳрубон баргарданд.

— Қуръон бо чунин оятҳо инсонро ба андеша ва худшиносӣ даъват мекунад ва ӯро ба роҳи саодати дуняву охират ҳидоят менамояд.