Сураи Аль-Адият — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «الْإِنسَان»: инсон, одам.

— «لِرَبِّهِ»: ба Парвардигори худ.

— «كَنُود»: ситоишнокар, носипос, яъне касе ки неъматҳои Парвардигорашро инкор мекунад ва онҳоро ба ёд намеоварад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки инсон дар баробари Парвардигори худ ситоишнокар ва носипос аст. Ӯ неъматҳои зиёди Худоро, ки ба ӯ ато шудааст, инкор мекунад ва шукри онҳоро ба ҷо намеорад. Инсон аз сабаби ҳирси зиёд ба мол ва дунё, аз адои хайру некӣ ва он чизе ки Парвардигораш аз ӯ талаб мекунад, худдорӣ менамояд. Ӯ ба ҷои шукргузорӣ ва итоат, ба Парвардигори худ куфрон меварзад ва неъматҳои Ӯро фаромӯш мекунад. Ин сифат нишонаи ғафлат ва ношукрии табиати инсонӣ аст, ки бояд аз он эҳтиёт кард ва худро ислоҳ намуд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамеша шукргузори неъматҳои Худо бошем ва онҳоро инкор накунем.

— Моро тарғиб мекунад, ки ба хайру некӣ ва адои вазифаҳои худ дар баробари Парвардигор кӯшиш намоем ва аз ҳирси дунё дурӣ ҷӯем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини шукргузорӣ ва ситоиши неъматҳост ва моро ба роҳи рост ва некӣ ҳидоят мекунад.

— Бо дарки ин оят, дили мо ба сӯи Худо наздиктар мешавад ва ба неъматҳои Ӯ бештар қадр мекунем.