Сураи Худ — Оят 100

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «أَنبَاءِ»: ҷамъи «نَبَأ» — хабарҳои муҳим ва бузург.
• «الْقُرَىٰ»: ҷамъи «қаря» — деҳаҳо ва шаҳрҳои пешина.
• «نَقُصُّهُ»: аз феъли «қасса» — ҳикоят мекунем, ба таври пайдарпай баён менамоем.
• «قَائِمٌ»: истода, боқӣ — яъне осори он ҳанӯз боқӣ мондааст.
• «حَصِيدٌ»: даравидашуда, нестшуда — мисли киштзоре, ки пурра дарав карда шудааст ва чизе аз он намондааст.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима ба Расули Худо (с) хитоб мекунад, ки он хабарҳое, ки дар ин сура аз саргузашти умматҳои пешин ва деҳаҳои ҳалокшуда баён шуд, ҳама аз хабарҳои муҳими ғайбӣ мебошанд, ки Мо онҳоро ба ту ҳикоят мекунем. Ин хабарҳо барои тасаллӣ додани дили Паёмбар (с) ва ибрат гирифтани мардум фармуда шудаанд. Сипас Худованд мефармояд, ки аз ин деҳаҳои ҳалокшуда баъзеашон ҳанӯз осорашон боқӣ аст — деворҳо истодаанд, вале бомҳо фурӯ рехтаанд ва касе дар онҳо зиндагӣ намекунад; ва баъзеашон тамоман нест шудаанд, ба гунае ки ҳеҷ нишонае аз онҳо боқӣ намондааст, мисли киштзоре, ки пурра дарав карда шудааст. Ҳамаи ин нишонаҳои қудрати Худованд ва адолати Ӯст дар ҳалоки умматҳои такзибкунанда.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъҷизаи илмии Қуръонро нишон медиҳад, ки аз хабарҳои ғайбӣ ва таърихи умматҳои пешин бо дақиқӣ хабар медиҳад, ҳол он ки Паёмбар (с) худ ин хабарҳоро намедонист ва на аз китобҳои пешина омӯхта буд.
• Ин оят далели қудрати Худованд аст дар ҳалоки умматҳои золим ва дар нигоҳ доштани осори баъзе аз онҳо барои ибрати ояндагон.
• Ин оят мӯъминонро ба тафаккур ва ибрат гирифтан аз саргузашти пешиниён даъват мекунад, то аз роҳи такзиб ва зулм дурӣ ҷӯянд.
• Ин оят дили Паёмбар (с) ва мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки агар уммати ӯ низ такзиб кунанд, оқибати онҳо мисли умматҳои пешин хоҳад буд ва Худованд ҳақро пирӯз мегардонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва ибрат аст ва хондани он бояд ба амал ва панд гирифтан омехта бошад, то дилҳо ба ислом ва Қуръон гармтар гарданд.