Сураи Худ — Оят 99

1. Маънии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• أُتْبِعُوا: пайравӣ карда шуданд, яъне баъд аз онҳо фиристода шуд.
• لَعْنَةً: лаънат, яъне дур кардан аз раҳмати Худо ва тард шудан.
• الرِّفْدُ: ато, бахшиш, ёрӣ.
• الْمَرْفُودُ: он чи пай дар пай ва паси ҳам омадааст, яъне атои пайдарпай.

1. Тафсири оят:

Худои Таоло қавми Фиръавнро дар ҳамин дунё баъд аз ғарқ шудан дар баҳр лаънат кард, яъне онҳоро аз раҳмати Хеш дур сохт. Ин лаънат дар дунё ба онҳо пайравӣ кард ва дар рӯзи қиёмат низ боз лаънати дигаре ба онҳо илова мешавад, ки онҳо ба оташи ҷаҳаннам дохил карда мешаванд. Ҳамин тавр, онҳо дар дунё ҳалок шуданд ва дар охират аз раҳмати Худо дур карда шуданд. Чӣ бад аст он атое, ки ба онҳо расид — лаънати дунё ва охират паси ҳам омада, азобу лаънат бар онҳо афзун гардид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо одилона ва ҳикматомез аст; касоне, ки бо гуноҳу зулм ба ҳалокат мерасанд, дар дунё ва охират аз раҳмати Худо дур мешаванд.
• Ваъдаи Худо ҳатмӣ аст: лаънати дунё баъд аз ғарқ шудан ва лаънати охират дар рӯзи қиёмат ба онҳо мерасад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз роҳи зулму гуноҳ дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост, ки Қуръон нишон медиҳад, қадам гузорем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он моро аз оқибати бади золимон огоҳ мекунад ва ба сӯи некиву тақво ҳидоят менамояд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷазои Худо бовар дошта бошем ва аз лаънати Ӯ дар дунёву охират битарсем, то ба саодати ҳарду ҷаҳон ноил гардем.