Сураи Худ — Оят 102

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَخْذُ: гирифтан, фурӯ гирифтан, ҷазо додан. Дар ин ҷо маънои гирифтан бо азобу ҳалокат аст.
• الْقُرَىٰ: ҷамъи "қарья" — деҳаҳо, шаҳрҳо, яъне мардуми онҳо.
• ظَالِمَةٌ: золим, ситамкор — яъне мардуми он деҳаҳо бо куфру гуноҳ ба худ ситам карда буданд.
• أَلِيمٌ: дарднок, бисёр дардовар.
• شَدِيدٌ: сахт, пурзӯр, шадид.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — Аллоҳ таоло — ҳангоме ки мардуми деҳаҳову шаҳрҳоро ба сабаби зулму ситам ва дурӣ аз роҳи ҳақ фурӯ мегирад, ин гирифтан мисли гирифтани пешиниёни онҳост. Яъне тарзи азоби Аллоҳ нисбати ҳамаи золимон дар ҳар замону макон яксон аст: ҳар қавмеро, ки паёмбарони Худоро дурӯғ бароварда, ба Аллоҳ куфр варзида ва ба худ зулм карда бошанд, Аллоҳ онҳоро ба азоби дардовар гирифтор мекунад ва решаашонро меканад. Бегумон гирифтани Аллоҳ аз золимон бисёр дарднок ва сахт аст; касе аз он наметавонад бираҳад ва ҳеҷ қуввае дар баробари он истодагӣ карда наметавонад. Ин оят ҳам тасаллиест барои паёмбар (с) ва мӯъминон, ки Аллоҳ золимонро ҳаргиз беҷазо намегузорад, ва ҳам огоҳии сахт барои ҳамаи ситамкорон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Аллоҳ таоло одил аст ва зулму ситамро ҳаргиз нодида намегирад; ҳар золимеро дар ҳар замону макон ба ҷазои худ мерасонад.
• Ин оят дили мӯъминонро ором месозад, ки агар ситамгарон дар дунё ба ҷазо нарасанд ҳам, ҳисоби онҳо назди Аллоҳ ҳаст ва адолати Илоҳӣ ҳатман иҷро мешавад.
• Азоби Аллоҳ бисёр дарднок ва сахт аст, бинобар ин инсон бояд пеш аз расидани азоб тавба кунад ва ба роҳи ҳақ баргардад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист; он моро аз сарнагунати умматҳои пешин ибрат меомӯзонад, то мо роҳи онҳоро такрор накунем.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба худ зулм накунад — на бо куфр, на бо гуноҳ — ва ҳамеша дар роҳи ростӣ ва адолат қарор гирад.