සූරා හූද් — ආයාත් 102

වචනාර්ථ:

• أَخْذُ – අල්ලා ගැනීම, දඬුවම් කිරීම
• الْقُرَى – ගම්මානවල (ජනතාව)
• ظَالِمَةٌ – අපරාධකාරීන්, සීමාව ඉක්මවූවන්
• أَلِيمٌ – වේදනා ගෙන දෙන
• شَدِيدٌ – අතිශය දරුණු, බලවත්

අර්ථ විවරණය:

නබිතුමනි! ඔබගේ ස්වාමින් වහන්සේ අපරාධකාරී ගම්මානවල ජනතාවට දඬුවම් කළ ආකාරය මෙසේය. ඔවුන් තම ස්වාමින් වහන්සේගේ ආඥාවන් ප්රතික්ෂේප කර, ධර්ම දූතයින් බොරු කී විට, ඔවුන් අපරාධකාරීන් බවට පත් වූ විට, අල්ලාහ් ඔවුන්ව දරුණු දඬුවමකින් අල්ලා ගත්තේය. මෙය අතීතයට පමණක් සීමා වූවක් නොව, සෑම කාලයකම සහ සෑම ස්ථානයකම අපරාධකාරී ජනතාවට අදාළ වන නීතියකි. යම් ජනතාවක් අල්ලාහ්ට අකීකරු වී, ඔහුගේ දූතයින් බොරු කියා, සීමාව ඉක්මවා ක්රියා කරන්නේ නම්, අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ඔවුන් වෙත පැමිණෙන්නේමය. එම දඬුවම අතිශය වේදනා ගෙන දෙන, ඉතා දරුණු හා බලවත් එකකි. කිසිදු බලවේගයකට එය වළක්වා ගත නොහැක. මෙය අපරාධකාරීන්ට එරෙහි දැඩි අනතුරු ඇඟවීමක් සහ බිය ගැන්වීමකි.

උපදේශ හා පාඩම්:

1. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණීමේදී කිසිවෙකුටත් එය වළක්වා ගත නොහැක. එබැවින් අපරාධවලින් වැළකී සිටීමම ඥානවන්ත ක්රියාවයි.
2. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ප්රමාද වුවද, එය අත්යවශ්යයෙන්ම පැමිණෙන්නේය. එබැවින් කිසිවෙකු අල්ලාහ්ගේ ඉවසීම ගැන රැවටීමට පත් නොවිය යුතුය.
3. අපරාධකාරී ජනතාවට ලැබුණු දඬුවම් අපට මෙනෙහි කිරීමට අවශ්ය වන්නේ, අප එම වැරදිවලින් ඈත් වී, අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයේ ස්ථීරව සිටීමටය.
4. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ගැන බිය වීම, ඔහුගේ දයාව හා කරුණාව කරා ළඟා වීමට මාර්ගයකි. මන්ද, බිය සහ බලාපොරොත්තුව යන දෙකම විශ්වාසවන්තයාගේ හදවතේ තිබිය යුතුය.
5. මෙම ආයතය අපට උගන්වන්නේ, අල්ලාහ් සාධාරණ බවත්, ඔහු කිසිවෙකුට අයුක්තියක් නොකරන බවත්, එහෙත් අපරාධකාරීන්ට ඔහුගේ දඬුවම ලැබීමම සාධාරණය බවත්ය.