Сураи Худ — Оят 103

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Оят: дар ин ҷо ба маънои ибрат ва нишонаи равшанест, ки аз он панд гирифтан мумкин аст.
• Ҷамъ карда шуда: рӯзе, ки ҳамаи мардум — аввалину охирин — барои ҳисобу ҷазо дар як ҷой гирд оварда мешаванд.
• Ҳозиршаванда: рӯзе, ки ҳамаи махлуқот онро мебинанд ва дар он ҳозир мешаванд.

1. Тафсири оят:

Дар ҳалок кардани қавмҳои пешина, ки ситамкор буданд, барои касе ки аз азоби рӯзи қиёмат метарсад, ибрат ва панди бузургест. Онҳо бо кирдорҳои бади худ ҳалок шуданд, пас ҳар касе ки аз ҷазои Худо дар охират битарсад, бояд аз онҳо панд гирад ва худро аз гуноҳ нигаҳ дорад. Он рӯзе, ки ин ҳодисаҳо барои он рӯй медиҳанд, рӯзи қиёмат аст — рӯзе, ки Худованд ҳамаи одамонро барои ҳисобу ҷазо гирд меоварад, на танҳо як гурӯҳро, балки ҳамаи аввалину охиринро. Ва он рӯз рӯзест, ки ҳамаи махлуқот онро мебинанд ва дар он ҳозир мешаванд, касе аз он ғоиб нахоҳад монд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Худованд одамонро бо ёдоварии саргузашти қавмҳои гузашта панд медиҳад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ кунем.
• Тарсидан аз азоби охират сабаби беҳтар шудани инсон ва дурӣ аз гуноҳ аст.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҷамъшавии ҳамаи одамон аст, пас ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисобу китоб фирор кунад.
• Ин оят моро ба омодагӣ барои он рӯзи бузург даъват мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират кӯшиш кунем.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи адолати Худо ва рӯзи ҷазо раҳнамун мекунад ва ба мо умед мебахшад, ки ҳар кори нек ва бад ҳисоб хоҳад шуд.