Sura Hud — Werset 16

Znaczenie słów:

• حَبِطَ – przepadło, stało się daremne, bezowocne.
• صَنَعُوا – uczynili, dokonali (w tym kontekście: dobre uczynki, które czynili w życiu doczesnym).
• بَاطِلٌ – fałszywe, bezwartościowe, pozbawione podstawy.

Interpretacja wersetu:

Ci, którzy dążą jedynie do dóbr tego świata i nie wierzą w życie ostateczne, nie mają w życiu przyszłym żadnej nagrody ani dobra – czeka ich jedynie ogień piekielny, którego gorąc będą znosić. Ich uczynki, które czynili na ziemi, przepadną i nie przyniosą im żadnej korzyści w dniu Sądu Ostatecznego. Wszystko, co czynili, okaże się fałszywe i bezwartościowe, ponieważ nie było oparte na wierze i szczerej intencji skierowanej ku Bogu. Nie pragnęli bowiem swoimi czynami oblicza Allaha ani życia ostatecznego, lecz jedynie doczesnych korzyści i poklasku ludzi. Dlatego ich dobre uczynki – nawet jeśli z pozoru były szlachetne – nie zostaną przyjęte, gdyż brakowało im podstawy wiary i właściwego celu.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pouczenie, że wartość uczynków zależy od intencji i wiary – czyn bez wiary i szczerego oddania Bogu jest jak budowla na piasku, która runie w dniu ostatecznym.
2. Przestroga przed przywiązywaniem się wyłącznie do dóbr doczesnych i zapominaniem o życiu przyszłym – kto wybiera tylko ten świat, traci zarówno doczesność, jak i wieczność.
3. Zachęta do oczyszczania intencji i kierowania wszystkich działań ku Bogu, aby nasze trudy nie poszły na marne.
4. Przypomnienie o sprawiedliwości Boga – żaden czyn nie zostanie zapomniany, ale tylko ten, który wypływa z wiary i dobrej woli, przyniesie owoc w życiu ostatecznym.
5. Wskazanie na wielkość miłosierdzia Bożego, które nagradza wierzących za ich dobre uczynki, oraz na sprawiedliwość, która nie pozostawia bez kary tych, którzy odrzucili prawdę.