Худ сүресі — Аят 62

1. Сөздердің мағынасы:

• مَرْجُوًّا — үміт күтілген, сенім артылған, адамдар одан жақсылық күткен.
• أَتَنْهَانَا — бізге тыйым саласың ба? (бұл сұрақ таңырқау мен қарсылықты білдіреді).
• مُرِيبٍ — күдік тудыратын, жанға тыныштық бермейтін, адамды күмәнға батыратын.

1. Аяттың тәпсірі:

Сәлих пайғамбардың елі оған былай деді: «Уа, Сәлих! Сен біздің арамызда бұрыннан сыйлы, қадірлі адам едің. Біз сенің көсем болуыңды, ақыл-кеңес айтатын дана адам болуыңды күтетінбіз. Ал енді сен бізді ата-бабаларымыз ғасырлар бойы табынған тәңірлерге құлшылық етуден тыймақсың ба? Сенің бізді жалғыз Аллаға ғана құлшылық етуге шақырғаның бізге тым күмәнді көрінеді, жүрегімізге тыныштық бермейді, сенің осы сөзіңді шындық деп қабылдай алмаймыз».

Олар Сәлихтің бұрынғы беделін, араларындағы орнын еске алып, оның шақыруын қабылдамай, ата-баба дәстүріне сүйеніп, шындыққа көз жұмды. Олар пайғамбардың үндеуін жете түсінбей, оны жалғанға балап, күмәнмен қарсы алды.

1. Аяттан алынатын ғибраттар:

• Адамдар көбіне ата-бабасының жолын соқыр түрде ұстанып, шындықты қабылдауға қиналды. Бірақ әр адам өз ақылымен ойланып, тура жолды іздеуі керек.
• Пайғамбарлар да өз елдерінің ішінен шыққан, сыйлы адамдар болған. Олардың шақыруы — адамдарға деген шынайы қамқорлықтан туған.
• Күмән мен күдік адамды шындықтан алыстатады. Ал ашық жүрекпен, адал ниетпен тыңдаған адам тура жолды табады.
• Ислам — ата-бабадан қалған әдетті соқыр ұстану емес, Алланың бірлігін мойындап, шынайы сенімге бет бұру діні. Бұл — адам баласының жаратылысына ең сай, ең таза жол.
• Құран адамды ойлануға, ақылмен пайымдауға шақырады. Ол — жүрекке тыныштық, жанға нұр беретін кітап.