Сураи Ан-Наср — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَسَبِّحْ»: пас тасбеҳ бигӯй, яъне Худоро аз ҳар айбу нуқсон пок бидон ва ба покӣ ёд кун.

— «بِحَمْدِ رَبِّكَ»: ҳамроҳ бо ситоишу шукри Парвардигорат.

— «وَاسْتَغْفِرْهُ»: ва аз Ӯ омурзиш бихоҳ.

— «تَوَّابًا»: бисёр тавбапазир, яъне тавбаи бандагонашро қабул мекунад ва онҳоро меомурзад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ёрии Худо ва пирӯзӣ фаро мерасад ва мардум гурӯҳ-гурӯҳ ба ислом медароянд, Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба тасбеҳу ситоиши Парвардигораш машғул шавад ва аз Ӯ омурзиш бихоҳад. Ин амал баёнгари шукргузорӣ ба неъмати бузурги пирӯзӣ ва фатҳ аст. Ҳамзамон ин ишора ба он аст, ки вазифаи рисолат ба анҷом мерасад ва аҷали Паёмбар (с) наздик шудааст; бинобар ин ӯ бояд бо тасбеҳ, ҳамд ва истиғфор барои мулоқоти Парвардигораш омода шавад. Худованд тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва онҳоро меомурзад, зеро Ӯ бисёр тавбапазир аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар ҳар ҳолат — ҳам дар вақти пирӯзӣ ва ҳам дар вақти душворӣ — ба ёди Худо бошем ва Ӯро ситоиш кунем.

— Шукргузорӣ ба неъматҳои Худо ва истиғфор аз гуноҳҳо роҳи наздик шудан ба Парвардигор аст.

— Худованд тавбаи бандагонашро қабул мекунад ва онҳоро меомурзад; ин умедворӣ ба раҳмати Ӯро дар дилҳо зиёд мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини покӣ, шукргузорӣ ва тавба аст, ва ҳар кас ба сӯи Худо рӯй оварад, Ӯ ӯро қабул мекунад.