Surat Yusuf — Ayat 47

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• دَأَبًا (da'aban): kanthi temen lan sregep, terus-terusan tanpa kendho.
• سُنبُلِهِ (sunbulihi): woh gandum utawa pari kang isih ana ing tangkaine.
• فَذَرُوهُ (fadzaruhu): mula tinggalna, aja dibuwang utawa diolah kabeh.
• مِمَّا تَأْكُلُونَ (mimma ta'kulun): saka panganan kang padha kokpangan saben dinane.

2) Katrangané ayat:

Nabi Yusuf 'alaihissalam ngandhani wong kang takon bab impene Sang Raja. Dheweke nerangake yen impen iku dadi tandha bab apa kang bakal kelakon ing mangsa ngarep. Ing pitung taun pisanan, wong-wong bakal padha nandur lan panen kanthi temen lan sregep, lan asile bakal akeh banget. Mula, Nabi Yusuf menehi pituduh supaya asil panen kang akeh iku ora diolah kabeh, nanging disimpen lan ditinggal tetep ana ing tangkaine (sunbul). Tujuane supaya gandum utawa pari iku ora cepet rusak utawa bosok amarga kena ama lan kelembapan. Sing diolah mung sethithik wae, mung kanggo nyukupi kebutuhan mangan saben dinane. Dadi, ayat iki isine pituduh kanggo nyiapake awake dhewe ngadhepi mangsa paceklik kang bakal teka sawise pitung taun subur iku.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya tansah mikir lan nyiapake masa depan, ora mung mangan lan nggunakake apa kang ana saiki tanpa mikirake sesuk.
• Islam mulangake babagan hemat lan ora boros. Apa kang wis kita entuk, luwih becik disimpen kanggo cadhangan nalika mangsa angel.
• Kanthi ngerteni babagan ngatur pangan lan nyimpen persediaan, kita bisa ngerti yen agama iki ngemot tuntunan kanggo urip saben dina, ora mung bab ibadah wae.
• Kisah Nabi Yusuf iki nuduhake yen wong kang pinter lan ngerti babagan ngatur urip iku diajeni lan dipercaya dening wong akeh. Iki nuwuhake rasa seneng lan kepengin niru kabecikane para nabi.
• Kabeh iki nuduhake yen Al-Qur'an iku kitab kang ngemot piwulang kanggo kabeh jaman, kalebu babagan tetanen, ekonomi, lan ngatur masyarakat.