Сураи Йусуф — Оят 47

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• دَأَبًا: бо ҷидду ҷаҳд, пайваста ва бефосила.
• سُنبُلِهِ: хӯшаи он, яъне дона дар дохили хӯша бошад.
• فَذَرُوهُ: пас онро тарк кунед, яъне нигоҳ доред.

1. Тафсири оят:

Юсуф (алайҳис-салом) ба шахсе, ки таъбири хоби подшоҳро пурсида буд, гуфт: Таъбири ин хоб чунин аст, ки шумо ҳафт соли пайдарпай бо ҷидду ҷаҳд заминро кишт мекунед ва ҳосили фаровон ба даст меоред. Ҳар сол чӣ кишт кардед ва ҳосил гирифтед, онро дар анбор захира кунед ва дар хӯшаи худ бигузоред, то ки вайрон нашавад ва тӯлонӣтар боқӣ монад. Танҳо миқдори каме аз он ғалларо, ки барои хӯрдани худ дар ҳамон сол лозим доред, истифода кунед. Ин тадбир барои он аст, ки дар солҳои хушксолӣ, ки пас аз ин ҳафт сол меоянд, озуқаи кофӣ дошта бошед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ба тадбир, нақшагирӣ ва оқилона идора кардани захираҳо тарғиб мекунад.
• Аз он омӯхтан мумкин аст, ки дар вақти фаровонӣ барои рӯзҳои сахтӣ омодагӣ дидан лозим аст.
• Қуръон роҳнамои ҳаёти инсон аст ва ҳатто дар масъалаҳои иқтисодӣ ва кишоварзӣ маслиҳатҳои судманд медиҳад.
• Ин оят моро ба сабр, меҳнат ва эътимод ба дониши Худо даъват мекунад, зеро Юсуф (алайҳис-салом) бо илми Худо ояндаро пешбинӣ карда, мардумро аз оқибатҳои бад огоҳ сохт.
• Қуръон китоби ҳикмат ва роҳнамост ва ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи дурусти зиндагиро меёбад.