Сураи Ар-Рад — Оят 41

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «نَنقُصُهَا»: кам мекунем онро.

— «مِنْ أَطْرَافِهَا»: аз канорҳо ва гӯшаҳои он.

— «لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ»: ҳеҷ кас ҳукми Ӯро тағйир дода наметавонад ва пас аз Ӯ касе ҳукмро баргардон намекунад.

— «سَرِيعُ الْحِسَابِ»: зуд ҳисобкунанда аст.

1. Тафсири оят:

Оё он кофирон надиданд ва нафаҳмиданд, ки Мо замини куфрро аз канорҳояш кам мекунем ва онро бо паҳн шудани Ислом ва фатҳ кардани мусулмонон ба замини имон табдил медиҳем? Ҳар қадар ки сарзамини ширк коҳиш меёбад, ба ҳамон андоза ба сарзамини Ислом илова мешавад. Ин нишонаи равшани дурустии дини Ҳақ аст, ки бояд аз он ибрат гиранд.

Ва Худованди Таъоло бо ҳикмати худ дар миёни бандагонаш ҳукм меронад; ҳеҷ кас наметавонад ҳукми Ӯро рад кунад, тағйир диҳад ё ботил созад. Ӯ бар ҳама чиз тавоно ва ғолиб аст ва ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ намегурезад.

Ва Ӯ дар ҳисоб кардани бандагонаш бисёр зуд аст; ҳамаи аввалину охиринро дар як рӯз ҳисоб мекунад ва ҳеҷ чиз бар Ӯ пинҳон намемонад. Пас кофирон набояд ба азоб шитоб кунанд, зеро ҳар чизе ки омаданӣ аст, наздик аст ва ҳисоби Худо ба зудӣ фаро мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки пирӯзии дини Ҳақ ва паҳн шудани Ислом қонуни илоҳӣ аст ва Худованд ин роҳро давом медиҳад.

— Ҳукми Худованд комил ва бекаму кост аст; ҳеҷ кас наметавонад онро тағйир диҳад, ва ин боиси оромии дили муъминон мегардад.

— Худованд дар ҳисоб кардан бисёр зуд аст, бинобар ин ҳеҷ гуноҳ ва некӣ бе ҷазо ва мукофот намемонад.

— Ин оят моро ба тафаккур ва ибрат гирифтан аз ҳолати умматҳо ва давлатҳо даъват мекунад.

— Муъминон бояд бо итминон ва умед ба ваъдаҳои Худо ба пеш раванд ва аз шитоб дар талаби азоб худдорӣ кунанд, зеро адлу ҳисоби Худо ҳатман фаро мерасад.