Сураи Ар-Рад — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نُرِيَنَّكَ — нишон диҳем ба ту, бинамоем ба ту.
• نَتَوَفَّيَنَّكَ — ҷони туро бигирем, туро бимиронем.
• الْبَلَاغُ — расонидани паём, таблиғи рисолат.
• الْحِسَابُ — ҳисобу китоб, ҷазо ва мукофот додани бандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Пайғамбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хитоб мекунад, ки агар Мо ба ту нишон диҳем баъзе аз азобҳоеро, ки ба душманонат ваъда додаем — аз хорӣ ва сахтгирӣ дар дунё — ин азоби зуддодашуда барои онҳост. Ва агар пеш аз дидани он туро бимиронем, пас бар ту танҳо расонидани даъват ва таблиғи рисолат аст, ва ҳисобу ҷазо бар Мост. Яъне вазифаи ту танҳо расонидани паём аст, на муҷозот кардани онҳо ва на ҳисоб кардани онҳо — ин корҳо ба Мо вогузор шудаанд. Пас набояд ғамгин шавӣ, агар онҳо имон наоваранд ё азоб ба онҳо дер кунад, зеро ҳисобу ҷазои онҳо рӯзи қиёмат бар Мост ва ҳеҷ чиз аз Мо пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки вазифаи даъватгар танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон. Ин раҳмату адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳеҷ касро ба зӯр ба имон водор намекунад.
• Худованд худ ҳисобкунанда ва ҷазодиҳанда аст, ва Ӯ одилтарин довар аст. Ин боиси оромии дили муъминон мегардад, ки ҳақ ба ҳеҷ кас зойеъ намешавад.
• Пайғамбар (с.а.с.) набояд аз дер кардани азоби кофирон ғамгин шавад, зеро ҳама чиз дар вақти муайяни худ аз ҷониби Худо сурат мегирад. Ин сабри ва таваккулро таълим медиҳад.
• Оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват бояд сабр кунем ва натиҷаро ба Худо вогузор кунем. Ин боиси осон шудани роҳи даъват ва устувории даъватгарон мегардад.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳикмат ва раҳмат аст, ки ба инсон роҳи дурустро нишон медиҳад ва ӯро аз ғамҳои беҳуда озод мекунад.