Сураи Аль-Хиджр — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّا»: ҳамоно Мо.

— «نَحْنُ»: Мо (барои таъкид).

— «نَزَّلْنَا»: фурӯ фиристодем, нозил кардем.

— «الذِّكْرَ»: Қуръон, ки воситаи ёдоварӣ ва панд аст.

— «لَحَافِظُونَ»: ҳамоно нигаҳбонон ҳастем, муҳофизаткунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо таъкиди қавӣ мефармояд, ки ҳамоно Мо худ Қуръонро бар дили Муҳаммад (с) нозил кардем, то мардумро ёдоварӣ ва панд бошад. Ва ҳамоно Мо худ нигаҳбони он ҳастем; онро аз ҳар гуна афзудан, кам кардан, тағйир додан ва таҳриф сохтан муҳофизат мекунем. Ин оят ҷавобест ба онон, ки омадани Қуръонро инкор мекарданд ва гумон мекарданд, ки метавонанд онро тағйир диҳанд ё аз байн бубаранд. Худованд кафолат додааст, ки ин Китоб то рӯзи қиёмат дастнорас ва пок аз ҳар гуна дахолат боқӣ мемонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо боварӣ мебахшад, ки Қуръони Карим каломи Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро тағйир диҳад ё аз байн бубарад.

— Нигаҳдории Қуръон мӯъҷизаи бузург аст, ки дар тӯли асрҳо бо вуҷуди ҳамаи кӯшишҳои душманон, пок ва дастнорас мондааст.

— Ин оят моро ба сӯи эътимод ба ваъдаҳои Худованд ва пайравӣ аз ин Китоби осмонӣ ҳидоят мекунад.

— Ҳар кас, ки Қуръонро тиловат ва омӯзад, дар ҳақиқат бо каломи Худованде ҳамсуҳбат мешавад, ки худи Ӯ нигаҳбони он аст.

— Ин боварӣ дар дилҳо муҳаббат ва эҳтироми бештар ба Қуръон ва ислом меафзояд ва моро ба амал кардан ба дастуроти он ташвиқ мекунад.