Сураи Аль-Хиджр — Оят 8

1. Маънои калимаҳои оят:

— «نُنَزِّلُ»: фурӯ мефиристем.

— «الْمَلَائِكَةَ»: фариштагон.

— «بِالْحَقِّ»: ба ҳақ, яъне тибқи ҳикмати Худо ва он чи ки сазовори он аст.

— «مُنظَرِينَ»: мӯҳлатдодашудагон, яъне касоне ки ба онҳо фурсат дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар посух ба онҳое ки аз Паёмбар (с) талаб мекарданд, ки фариштагонро биёрад, мефармояд: Мо фариштагонро танҳо ба ҳақ ва тибқи ҳикмати худ фурӯ мефиристем, на ба хоҳиши инсонҳо ва на барои қонеъ кардани ҳавасҳои онҳо. Агар фариштагон барои азобу ҳалок фурӯ оянд, пас ба касе ки имон наовардааст, дигар мӯҳлат дода намешавад ва онҳо ҳеҷ гоҳ ба таъхир андохта намешаванд. Яъне агар фариштагонро бибинанд ва боз имон наоваранд, азоб фавран ба онҳо мерасад ва ҳеҷ фурсате барои тавба ё баҳона нест. Ин оят нишон медиҳад, ки дархости онҳо аз рӯи ҳавас ва саркашӣ буд, на аз рӯи ҳақҷӯӣ, зеро агар ҳақҷӯ мебуданд, оёти Худо ва далелҳои равшани Паёмбар (с) барояшон кофӣ буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд ҳама корҳоро бо ҳикмат ва ҳақ анҷом медиҳад, на тибқи хоҳиши бандагонаш.

— Инсон бояд ба оёти Худо ва далелҳои равшани Паёмбар (с) қаноат кунад ва талаби мӯъҷизаҳои худсарона накунад.

— Азоб ва ҷазои Худо вақте меояд, ки ҳеҷ мӯҳлат ва фурсате боқӣ намонад, бинобар ин бояд пеш аз расидани он ба сӯи Худо тавба кард.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки саркашӣ ва инкор кардани ҳақ метавонад боиси азоби фаврӣ гардад.

— Ва ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо ва расулаш бо дили пок имон оварем ва аз ҳавасҳои нафсонӣ дурӣ ҷӯем, то сазовори раҳмати Худо гардем.