Сураи Аль-Хиджр — Оят 10

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• شِيَعِ: ҷамъи калимаи «шиаъ» аст, ки маънои гурӯҳ, фирқа ва ҷамоатҳоро дорад. Дар ин ҷо мақсад умматҳо ва гурӯҳҳои гузаштагон аст.
• الْأَوَّلِينَ: гузаштагон, пешиниён, яъне умматҳое, ки пеш аз уммати шумо буданд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд: пеш аз ту низ паёмбарони худро ба сӯи гурӯҳҳо ва ҷамоатҳои гузаштагон фиристодем. Онҳо низ паёмбарони Худоро дурӯғ бароварданд ва ба онҳо масхара карданд. Пас ту танҳо дар ин роҳ нестӣ ва он чӣ аз ҷониби қавми ту ба ту мерасад, ҳамон чизест, ки ба паёмбарони пеш аз ту низ расидааст. Ин оят дили Паёмбар (с)-ро ором месозад ва ба ӯ мефаҳмонад, ки дурӯғ баровардани кофирон ва масхара кардани онҳо чизи нав нест, балки суннати Худо дар миёни умматҳои гузашта низ чунин будааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба ҳамаи даъваткунандагон ва муъминон сабр ва устуворӣ меомӯзад, ки дар роҳи даъват ба душвориҳо рӯ ба рӯ шаванд ва аз радди мардум дилгир нагарданд.
• Нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронашро танҳо намегузорад ва онҳоро тасаллӣ медиҳад.
• Мефаҳмонад, ки мухолифат ва дурӯғ баровардан аз ҷониби мардум чизи нав нест, балки дар ҳамаи замонҳо вуҷуд доштааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба таърихи умматҳои гузашта назар кунем ва аз он ибрат гирем, то дар роҳи ҳақ собитқадам бошем.
• Ҳамчунин ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки агар онҳо дар роҳи имон ва даъват душворӣ бибинанд, ин нишонаи он аст, ки онҳо дар роҳи дуруст қарор доранд, зеро ин роҳи паёмбарон аст.