سورت نحل — آیت 110

د کلمو معناګانې:

• فُتِنُوا: عذاب او ازمویل شول، په دین کې فتنې ته واړول شول.
• هَاجَرُوا: له خپل کور او ټاټوبي څخه د الله تعالی په لاره کې کډه شول.
• جَاهَدُوا: د الله تعالی په لاره کې يې جهاد وکړ.
• صَبَرُوا: پر مشقتونو او تکلیفونو يې صبر وکړ.

تفسیر:

بیا ستا رب د هغو مسلمانانو لپاره چې په مکه مکرمه کې کمزوري او بې وسه وو، چې مشرکانو يې عذاب کړی و او په دین کې يې تر ازمویلو لاندې راوستي وو، تر دې چې دوی مجبور شول چې ظاهري توګه د دوی په خوښه خبره وکړي، خو زړونه يې پر ایمان قايم وو. کله چې دوی ته د خلاصون لاره برابره شوه، نو مدینې ته يې هجرت وکړ، بيا يې د الله په لاره کې جهاد وکړ او پر هغو مشقتونو يې صبر وکړ چې د دین په لاره کې ورسره مخ شول. نو ستا رب د دې فتنې او عذاب څخه وروسته چې دوی پرې تېر شول، يقيناً ډېر بخښونکی او بې حده مهربان دی. دوی ته بخښنه د دې وجه لري چې دوی د کفر کلمه نه وه ويلې مګر په زور او جبر سره، په داسې حال کې چې زړونه يې پر ایمان مطمئن وو.

فايدې:

• د الله تعالی رحمت او بخښنه دومره پراخه ده چې هغه بنده ګان چې په زور سره د کفر کلمه ووايي، خو زړه يې پر ایمان قايم وي، که چېرې بيا توبه وباسي او هجرت او جهاد وکړي، الله تعالی يې بخښي.
• دا آيت د هغو مسلمانانو لپاره ستره تسلي ده چې په کمزورۍ او بې وسۍ کې وي، او ښيي چې د الله تعالی دروازه د توبې او بيا راګرځېدو لپاره تل پرانستې ده.
• هجرت او جهاد د ایمان د پخوالي او د الله تعالی د رضا د ترلاسه کولو لپاره سترې لارې دي، او صبر پر مشقتونو د برياليتوب کلي ده.
• دا آيت د دې لارښوونه کوي چې که چېرې مسلمان په زور او جبر سره د کفر کلمه ووايي، نو دا يې د ایمان د کمزورۍ نښه نه ده، بلکې الله تعالی يې د هغه په نيت او زړه پوهيږي.