Сураи Ан-Нахль — Оят 31

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• Ҷаннатҳои адн: боғҳои ҷовидонӣ ва доимие, ки сокинонаш ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд.
• Таҷрӣ: ҷорӣ мешаванд, равон мешаванд.
• Мин таҳтиҳа: аз зери қасрҳо ва дарахтони он.
• Мо яшаъун: ҳар чизе, ки нафсҳояшон хоҳиш мекунад ва мехоҳанд.
• Муттақин: парҳезгорон, онҳое, ки аз азоби Худо метарсанд ва аз гуноҳҳо худро нигаҳ медоранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки бандагони парҳезгори худро ба боғҳои ҷовидонии адн дохил мекунад, ки он ҷо ҷои ҳамешагии онҳост ва ҳеҷ гоҳ аз он берун намешаванд. Дар зери қасрҳо ва дарахтони ин боғҳо наҳрҳо равон мешаванд. Дар он ҷо ҳар чизе, ки дилҳояшон мехоҳад ва чашмонашон аз он лаззат мебарад — аз хӯрок, нӯшокӣ, либос ва дигар неъматҳо — барояшон омода аст, бе он ки чизе аз онҳо канда шавад ё касе монеи онҳо гардад. Ин подоши некӯ ва пурнеъмат аст, ки Худованд ба парҳезгорон медиҳад; ҳамон гуна ки ба умматҳои пешина дод, ба уммати Муҳаммад (с) низ медиҳад. Парҳезгорон касоне ҳастанд, ки дар дунё аз ғазаби Худо метарсанд, аз гуноҳҳо дурӣ меҷӯянд ва фармонҳои Ӯро иҷро мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд барои бандагони некӯкор подоши беҳтарин омода кардааст — ҷаннате, ки дар он ҳамаи хоҳишҳои поки инсонӣ иҷро мешавад.
• Ваъдаи ҷаннат барои парҳезгорон боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек аст; инсон медонад, ки меҳнату тоъати ӯ дар дунё беподош намемонад.
• Дар ҷаннат ҳеҷ маҳрумият ва ҳеҷ андӯҳ нест; ҳар чизе ки инсон орзу мекунад, ба ӯ дода мешавад, ва ин нишонаи раҳмати бепоёни Худост.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки бо тақво ва парҳезгорӣ ба сӯи Худо наздик шавем, то сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.
• Қуръон китобест, ки ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва ба роҳи саодати дуняву охират ҳидоят менамояд; пас бояд ба он бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем.