Surat Al-Kahf — Ayat 104

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ضَلَّ (dhalla): ilang, sirna, ora ana asile.
• سَعْيُهُمْ (sa'yuhum): usaha lan panggaweyane.
• يَحْسَبُونَ (yahsabun): padha ngira utawa nyangka.
• يُحْسِنُونَ صُنْعًا (yuhsinuna shun'an): padha nindakake panggawe kang apik.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong iki yaiku wong kang kabeh usaha lan panggaweyane ing donya iki dadi muspra lan ora ana gunane, amarga dheweke ora iman marang Allah lan ora nglakoni amal kanthi dhasar kang bener. Senajan wis nglakoni macem-macem perkara kang dianggep apik, nanging kabeh mau ora bisa nylametake dheweke ing akhirat. Sing luwih nglarani, dheweke padha rumangsa yen panggaweyane wis bener lan bisa menehi manfaat, padahal nyatane kabeh mau salah lan ora ana gunane. Dheweke kesasar ing dalan kang bener amarga ora duwe pituduh kang sejati, nanging dheweke tetep mbanggakake panggaweyane dhewe lan nganggep awake dhewe wis nindakake kabecikan.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita supaya ora mung ngandelake panggawe kang katon apik, nanging kudu mesthekake yen panggawe mau adhedhasar iman lan pituduh kang bener saka Allah.
• Kita kudu tansah ngukur lan mbenerake panggawe kita kanthi ilmu kang bener saka Al-Qur'an lan Sunnah, aja mung nganggep awake dhewe wis bener.
• Iman marang Allah lan dina akhirat iku dadi dhasar kang utama supaya kabeh usaha kita ora muspra lan bisa menehi manfaat ing donya lan akhirat.
• Ayat iki nuduhake betapa gedhene rahmat lan keadilan Allah, amarga Panjenengane wis paring pituduh liwat Al-Qur'an supaya manungsa ora kesasar lan bisa nglakoni panggawe kang bener.
• Kita diajak supaya tansah sinau lan nggoleki ilmu agama, supaya ora kalebu golongane wong kang rumangsa wis apik nanging nyatane kesasar.