Сураи Аль-Кахф — Оят 104

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• ضَلَّ: гум шуд, барбод рафт, бесамар гардид.
• سَعْيُهُمْ: кӯшишу амалҳои онҳо.
• يَحْسَبُونَ: гумон мекунанд, тасаввур мекунанд.
• يُحْسِنُونَ صُنْعًا: кори некӯ ва дуруст анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касоне сухан мегӯяд, ки дар ҳаёти дунё кӯшишҳои зиёде карданд, аммо он амалҳояшон барбод рафт ва бесамар гардид. Онҳо дар роҳи нодуруст қадам гузошта буданд — на дар роҳи ҳидоят ва на дар роҳи дуруст. Аммо бо вуҷуди ин, онҳо чунон ба амалҳои худ бовар доштанд, ки гумон мекарданд корҳои некӯ ва дуруст анҷом медиҳанд ва аз он амалҳо дар охират фоида хоҳанд дид. Вале воқеият комилан баръакси ин аст. Сабаби барбод рафтани амалҳои онҳо куфру инкори онҳост ва инчунин худписандӣ ва боварии нодурусти онҳо ба дурустии роҳи худ. Онҳо дар гумроҳӣ буданд, вале худро дар роҳи рост тасаввур мекарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо кӯшиш кардан кофӣ нест, балки кӯшиш бояд дар роҳи дуруст ва бар асоси ҳақ бошад.
• Худписандӣ ва бовар ба дурустии амали худ бе далели шаръӣ метавонад одамро ба гумроҳӣ барад.
• Ин оят даъват мекунад, ки одам ҳамеша амалҳои худро бо меъёрҳои Қуръон ва суннат бисанҷад ва аз худписандӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва амалҳое, ки барои охират анҷом дода мешаванд, бояд холисона ва дар роҳи ҳақ бошанд.
• Ин оят инчунин ба мо мефаҳмонад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро беҳуда намегузорад — аммо амали нодуруст ва беасос натиҷаи некӯ нахоҳад дод.
• Ва оят моро ба сӯи тафаккур ва худмуҳосиба даъват мекунад, то пеш аз он ки дер шавад, роҳи худро ислоҳ кунем ва ба роҳи рост баргардем.