Sura Al-Kahf — Werset 104

Znaczenie słów:

• ضَلَّ – zaginęło, przepadło, poszło na marne.
• سَعْيُهُمْ – ich trud, wysiłek, działanie.
• يَحْسَبُونَ – sądzą, myślą, uważają.
• يُحْسِنُونَ صُنْعًا – czynią dobrze, wykonują dzieło doskonałe i wartościowe.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah Wszechmogący opisuje tutaj ludzi, którzy poniosą największą stratę w Dniu Sądu. Są to ci, których cały wysiłek i trud podjęty w życiu doczesnym pójdzie na marne i nie przyniesie im żadnej korzyści. Mimo to oni sądzą, że czynią rzeczy słuszne i dobre, że ich postępowanie jest właściwe i że zasługują na nagrodę. Są to przede wszystkim bałwochwalcy z ludu Proroka Mahometa (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) oraz wszyscy, którzy podobnie jak oni zbłądzili z prostej drogi – odrzucili wiarę w Allaha i Jego posłańców, a swoje uczynki oparli na fałszywych podstawach. Ich dzieła, nawet jeśli z pozoru wydają się szlachetne, są pozbawione wartości, ponieważ brakuje im najważniejszego warunku przyjęcia – wiary i szczerej intencji skierowanej wyłącznie ku Bogu. Są oni zaślepieni pychą i samozadowoleniem, uważając, że są na właściwej drodze, podczas gdy w rzeczywistości ich czyny są całkowicie daremne i nie przyniosą im żadnego pożytku w życiu ostatecznym.

Korzyści i wnioski:

• Człowiek musi nieustannie weryfikować swoje postępowanie w świetle objawienia Bożego, a nie polegać wyłącznie na własnym mniemaniu – samozadowolenie może być przyczyną zguby.
• Wartość uczynków zależy od ich podstawy – wiara w Allaha i szczera intencja są warunkiem przyjęcia jakiegokolwiek dobrego działania.
• Złudzenie co do własnej doskonałości jest jedną z najgroźniejszych chorób serca, która oddala człowieka od prawdy i prowadzi do rozczarowania w Dniu Ostatecznym.
• Islam uczy człowieka pokory i ciągłego doskonalenia się – nawet najlepsze czyny wymagają sprawdzenia, czy są zgodne z wolą Stwórcy.
• Ten, kto szuka prawdy z czystym sercem i poddaje się woli Allaha, nie zginie – natomiast ten, kto trwa w pysze i złudzeniach, poniesie największą stratę.