Sura Al-Kahf — Werset 105

Znaczenie słów:

• آيَاتِ رَبِّهِمْ – znaki i dowody Pana ich, czyli Jego wersety i dowody wskazujące na Jego jedyność.
• وَلِقَائِهِ – spotkania z Nim w Dniu Zmartwychwstania.
• فَحَبِطَتْ – przepadły, stały się daremne i bezwartościowe.
• فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا – nie nadamy im żadnej wagi ani znaczenia.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Ci, o których mowa w poprzednim wersecie – czyli ci, których uczynki okażą się najbardziej stracone – to ludzie, którzy odrzucili znaki swego Pana, zaprzeczyli im i nie uwierzyli w spotkanie z Nim w Dniu Sądu Ostatecznego. Zaprzeczyli objawieniu, które Bóg zesłał, oraz zmartwychwstaniu i rozliczeniu. Z powodu tego niewierzenia ich uczynki – nawet jeśli pozornie dobre – stały się całkowicie daremne i bezwartościowe, ponieważ brakowało im podstawy, jaką jest wiara. Bóg nie przyjmie ich wysiłków ani nie nagrodzi ich za nie, a w Dniu Zmartwychwstania nie będą mieli u Niego żadnej wagi ani znaczenia – zostaną poniżeni i wzgardzeni, a ich czyny nie będą miały żadnej wartości na szali sprawiedliwości.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara jest fundamentem, na którym opierają się wszystkie dobre uczynki – bez niej żaden czyn nie zostanie przyjęty przez Boga, nawet jeśli wydaje się szlachetny.
2. Zaprzeczenie spotkaniu z Bogiem i Dniu Sądu prowadzi do całkowitej utraty owoców własnej pracy – człowiek trudzi się przez całe życie, a na końcu okazuje się, że nic nie zyskał.
3. Ten werset uczy nas, że prawdziwa wartość człowieka w Dniu Ostatnim nie zależy od jego majątku, pozycji czy liczby uczynków, lecz od wiary i szczerego oddania Bogu.
4. Zachęca nas do ciągłego sprawdzania intencji i podstaw naszej religijności, aby nasze czyny nie poszły na marne, oraz do trzymania się wiary w Boga i Jego obietnic, co jest kluczem do szczęścia w życiu wiecznym.